31 paź 2014

to już jesień. / DIY

I wiem to na pewno. Dlaczego? Bo jesienią, kiedy opadną liście z pnączy rosnących w naszym ogrodzie, ścinam kilka pędów i plotę wieńce. Takie zupełnie proste - ot kilka gałązek uformowanych w kółko i oplecionych kilkukrotnie wokół siebie. Ta prosta ozdoba wnosi do wnętrza skandynawskiego ducha - wykorzystanie naturalnych akcentów jest przecież tak bliskie Skandynawom.



Większy wieniec powstał w zeszłym roku z pędów glicyni, która obrasta jeden z naszych balkonów, W tym roku muszę jeszcze poczekać, aż opadną liście, a pędy delikatnie zdrewnieją. Kiedy to się stanie, na pewno uplotę kolejny wieniec, bo okazał się być bardzo trwały. Drugi, mniejszy, zrobiłam godzinę temu - kilka gałązek dzikiego wina, ścinki szarego weluru i lniana wstążka. Prosto, szybko i efektownie. Czy nie tak lubimy najbardziej?



Zachęcam Was do zrobienia swoich wieńców. Oczywiście wiele rodzajów można kupić we właściwie każdej kwiaciarni, ale przecież własnoręcznie upleciony da nam najwięcej satysfakcji. 
Zimą, kiedy do Świąt będzie już blisko taki wieniec będzie piękną dekoracją domu, a może także własnoręcznie przez nas ozdobiony, stanie się prezentem dla kogoś bliskiego?

Pozdrawiam Was bardzo już jesiennie,
Agnieszka.

30 paź 2014

projekt: pokój niemowlęcy cz. 4

To było oczywiste. Musiały się u nas pojawić. Bo jakże bym mogła, współpracując z marką CBL, nie mieć ich w pokoju Maluszka? Idealne natężenie światła do karmienia i odganiania nocnych strachów. A do tego w kolorach, które oczywiście sama wybrałam. Łańcuch specjalnie dla naszego Potomka. Wybierany pieczołowicie pod kolorystykę całego pomieszczenia. Cóż mogę powiedzieć - wg. mnie jest po prostu piękny. I pomimo powtarzających się kilku kolorów z łańcuchów "by pretty pleasure", które wiszą w naszej sypialni - tak bardzo inny.



W pokoiku stanął też prezent od marki Mamas&Papas - przepiękna, drewniana kołyska. Planujemy postawić ją w sypialni - póki co stoi złożona (no cóż, nie mogłam się już doczekać...) w pokoiku Maleństwa. Ten element, tak bardzo niemowlęcy, uświadomił mi, że w naszym domu zamieszka wkrótce Mały Człowiek. I chyba trochę nie mogę w to uwierzyć!



Wciąż mam duży dylemat co z szafą. Poszukiwania ograniczyłam (ze względów finansowych) do ikeowego PAX'a z frontami Risdal, które wyglądają jak zrobione z deseczek i... starej szafy w stylu artdeco. Wciąż nie wiem co zrobić. Szukam starej, pięknej szafy z wyjatkowym rysunkiem drewna na frontach. Bez lokatorów i zapachu. I trochę się boję, czy zdążę... Oby!

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie,
Agnieszka.

28 paź 2014

dystans.

Czasami myślę sobie, że za bardzo się nadymam. Że design, że sztuka, że styl. Że wszystko w okół jest takie piękne. I z jakiegoś powodu dążę do sobie tylko znanej perfekcji. Więc kiedy tylko zobaczyłam na Targach Designu "WZORY" plakaty Sabiny Samulskiej, od razu poczułam jak ucieka powietrze z balonika, który sama sobie nadmuchałam. "Tu jest tak pięknie, że chyba się obsram" to myśl przewodnia naszego spotkania na BGP i hasło odczarowujące wszechobecną potrzebę dążenia do czegoś, co nieosiągalne - do doskonałości absolutnej.



Ten tak bardzo potrzebny mi teraz wentylek bezpieczeństwa rozśmiesza i szokuje. Jest przeciwwagą do poważnego designu. I to mi się w nim podoba najbardziej. Ta naturalność. Bo momentami czuję, że narzucam sobie jakieś zbyt szybkie tempo i gonię sama nie wiem za czym. A wystarczy przysiąść pod kocykiem i głęboko odetchnąć. Wtedy naprawdę można pomyśleć: "Tu jest tak pięknie, po prostu".



Pozdrawiam Was bardzo serdecznie,
Agnieszka.


27 paź 2014

kitchen stories.

Często słyszę, że mało u mnie na blogu szerokich kadrów. Dlaczego? Wiele miejsc wymaga jeszcze dopracowania, a ja lubię pokazywać Wam coś, z czego jestem naprawdę dumna. No i mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć - uwielbiam naszą kuchnię! Komplementy w jej stronę padają często z ust naszych Gości. Kiedy Dziewczyny pojawiły się u mnie na BGP kuchnia także zebrała sporo ciepłych słów. Pojawiło się w niej kilka nowych elementów. Ujednolicił się mój styl. W kuchennej, przeszklonej szafce postanowiłam zrobić sobie małą kulinarną bibliotekę i teraz mam wszystko uporządkowane tak, jak lubię.




W drugim kącie stoi stół i lodówka. Marzy mi się czarna, w stylu retro. Pasowałaby do naszej kuchni idealnie. Ardo Vintage w kolorze czarnym to byłoby to (nie mówiąc już o SMEGu, któy kompletnie jest poza naszym zasięgiem...). Myślę, że kiedyś się doczekam - póki co priorytety są zdecydowania inne.



Jestem deskową maniaczką. Uwielbiam rózne struktury drewna i zróżnicowane kształty. Kiedy zobaczę jakąś, która wyjątkowo wpadnie mi w oko - nie potrafię się powstrzymać. Dziś jadę odebrać kolejne drewienko do kolekcji. Myślę, że pięknie wkomponuje się w mój ulubiony, czarno-biały klimat, a  karta upominkowa do DUKI w końcu spełni swoją rolę.

Wkrótce pokażę Wam kilka nowych akcentów w pokoju naszego Maleństwa. Czekam na łańcuch CBL skomponowany specjalnie dla niego. Myślę, że będzie fajnie. Wciąż trzymam się idei. Oby jak najdłużej!

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.


23 paź 2014

dream big.

Zaczął się 6ty miesiąc mojej ciąży. Wciąż poznaję swoje ciało, czuję tylko, jakby ktoś doczepił mi z przodu piłkę do kosza. To dość zabawne z każdym dniem odkrywać, że w szafie, w której ledwie domykam drzwi jest tylko jedna (niepełna) szuflada ciuchów, w które wchodzę. Dresowe spodnie, legginsy, długie bluzki (te krótkie kończą mi się nad pępkiem). 10 ciuchów na krzyż, które w kółko piorę aby móc wyjść z domu. I właściwie nie wiem dlaczego o tym piszę, może dlatego że ostatnio ciężko pozbierać mi myśli? Łatwo się rozkojarzam i gubię wątek...? 


Od przynajmniej tygodnia strasznie mnie nosi. Sama nie wiem, czym mam się zająć. Coś bym zrobiła, podziałała twórczo, zmieniła ale... nie wiem co. Strasznie to nieprzyjemne uczucie tak wpadać z euforii i miliona pomysłów w jakiś takie nierozgarnięcie. Grrr... A jeszcze kwestia pokoiku naszego synka jest w trakcie rozwijania się, ale... no właśnie. Wciąż szukam szafy, wciąż brakuje mi czegoś, co cały ten mój pomysł połączy magiczną klamerką i zepnie w taki sposób, że będę zadowolona. Tylko czy ja potrafię być zadowolona? Mam wrażenie, że dążę do niemożliwego...



Nasze mieszkanie robi się coraz bardziej nasze. Takie przytulne, kojące... Dekoracyjne akcenty, które pieczołowicie wybieram podkreślają jego charakter. Mam jednak nadzieję, że dopięcie jego ostatecznego wyglądu w 100% zbyt szybko nie nastąpi. Za bardzo lubię ten stan tworzenia.

Przepraszam Was za ten myślowy chaos, taka niepozbierana ostatnio jestem. Ale za to bardzo, bardzo szczęśliwa. Bo czy mogłabym wyśnić sobie wspanialszy scenariusz...?

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.