pretty pleasure.

home is...

2012-02-01T11:23:00.002+01:00

Siedzenie całymi dniami w łóżku stymuluje twórcze pomysły, czasami inspiruje. Godzinami przeglądam blogi z pomysłami DIY i zajmuje się rzeczami, które nie wymagają wychodzenia spod kołdry. Wczoraj moja Mama pomogła mi zrealizować pomysł, który już dawno chodził mi pogłowie - poduszka z transferową grafiką. Mama zajęła się stroną krawiecką, a ja grafiką.W Photoshopie przygotowałam wzór, wydrukowałam i za pomocą Nitro przeniosłam na ikeowską, 100% bawełnę LENDA. Świetny jest to materiał - o naturalnym kolorze, równym splocie, a do tego jest bardzo miękki. Pierwszą myślą było wydrukowanie wzoru z Graphics Fairy. Chwilę później wpadłam jednak na inny pomysł i tak oto powstała poducha z napisem, który chyba mówi wszystko?

Z założenia poduszka jest moja, ale jak widać mój Łaciaty uznał, że skoro tak go kocham, że na jego cześć szyję poduszki, to on sobie te poduszkę wypróbuje.
No i tak próbuje od samego rana. Chyba mu się spodobało, bo minki robi wprost anielskie. A co tam, niech śpi skoro Pani jest w domu i na wszystko pozwala, to dlaczegóż by nie?

Pozdrawiam serdecznie znad kolejnego projektu,
Agnieszka.

szybkie pytanie.

2012-01-31T13:01:00.001+01:00

Dziewczyny, czy wiecie skąd wziąć takie stare, apteczne butelki? Fajne byłyby w takim brązowo miodowym kolorze? O takie jak TU, i takie zwykłe, jak szkło laboratoryjne, z korkiem ze szlifem?

Pozdrawiam i z góry dziękuję za informacje!

make my day.

2012-01-27T11:32:00.000+01:00

Wiecie co jest najlepsze na chorobę? Kubas herbaty z miodem, kołderka i dobra książka. Dwa pierwsze spełniam na bieżąco, bo w czasie choroby możne nie starczyć palców jednej ręki do policzenia, ile kubków z herbatą / po herbacie znajduje się w moim pokoju. Drugi aspekt czyli 'podkołderkowanie' spełniam na bieżąco zakopana po uszy w poduchach, kocyku, kołdrze i innych. A trzeci?

No właśnie. Potrzebuję jakiejś dobrej książki. Najchętniej zaczytałabym się w "Tost. Historia chłopięcego głodu", ale nawet nie mam jak wyjść z domu, żeby kupić i móc zapomnieć o otaczającym mnie świecie. Ahh, gdybym mogła zamówić książkę z dostawą jeszcze dziś... Szkoda, że tak się nie da.

Jutro idę już do pracy, ale chyba zakicham i zakaszlę tam wszystkich wokół. Tak to jest, jak podczas chorowania ma się obronę, trzeba zanieść dokumenty na drugi stopień studiów itp. Ciężko, ciężko... Dobrze, że dziś chociaż pogoda za oknem jest przepiękna - napawa mnie to optymizmem i powoduje uśmiech na mojej buzi.

Mam nadzieję, że Was nie dopadły te temperaturowe zmiany, bo dla mnie wahania ciepło-zimno-zimniej-ciepło, kończą się jak wyżej.

Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłego weekendu, odpocznijcie!
Agnieszka

2012-01-25T13:06:00.002+01:00

Od wczoraj jestem Panią Inżynier. Śmiesznie mi jakoś ja sobie pomyślę, że przed nazwiskiem mogę wpisywać "inż.". W każdym razie obrona trwała 10min, wszystko przebiegło gładko i pomyślnie. I pomyśleć, że za pół roku muszę zacząć pisać pracę magisterską... A potem koniec studiów i witaj 100% dorosłości. Szybko mi to mija wszytko. Czasami za szybko. Ale przecież zawsze jest tak, że ja coś dobre, to szybko się kończy, prawda? I to wcale nie jest marudzenie, natchnęło mnie na rozmyślania po prostu.

Pozdrawiam Was serdecznie,
inż. Agnieszka.

design is mine.

2012-01-20T18:33:00.001+01:00

Choruję sobie, a leżenie w łóżku wzmaga ilość dokonywanych przeze mnie zakupów online i inspiracji, które wyszukuję w sieci. Od dłuższego czasu zastanawiało mnie, co to za krzesła, które pokazują na swoich blogach Skandynawowie, Brytyjczycy, Amerykanie i Francuzi. Otóż zagadka rozwiązała się, a ja przepadłam bo okazuje się, że krzesło które dotąd uważałam za nieosiągalne jest prawie na wyciągnięcie ręki. Krzesło Tolix, bo o nim mowa w Polskich sklepach internetowych zaczyna być dostępne przy zasobności portfela równej 800zł. Jednakże jeśli interesuje nas kolor inny niż biały możemy sobie zamówić krzesło prosto z Francji. Jest tylko jeden warunek - muszą to być 4 sztuki. Szaleństwo. Kto ma ponad 3tys złotych do wydania na krzesła?! To chyba pozostanie miłość platoniczna...

Źródło powyższych.

Zabawa w kolory może być trochę tańsza, a równie przyjemna. Osobiście chętnie widziałabym w swojej kuchni takie żółte krzesło:

A przy biurku równie uroczy błękitny fotel:

Obydwa powyższe to dzieła polskiej firmy Fameg. Piękne, drewniane, cena ok. 500zł. Przekonani? Ja jak najbardziej! I jeśli kiedyś mogłabym wybrać kolorowe krzesło do mieszkania to być może wybrałabym któreś z nich...?

Kolejną ciekawą opcją jest ikeowskie krzesło Reidar. Osobiście zachwycił mnie kolor czarny - w tym kolorze to krzesło ma klasę. Fajnie, że jest aluminiowe, malowane proszkowo - daje to ciekawy, chropowaty efekt na powierzchni. No i cena - 199zł. Zdecydowanie najprzyjemniej kupić właśnie to krzesło.

Źródło.

Więcej u mnie ostatnio takich przemyśleniowych postów. Rozglądam się, oglądam, szukam okazji i przystępnych cen. Czasem nie da się niektórych rzeczy zastąpić innymi. Dlatego warto mieć świnkę-skarbonkę i co jakiś czas coś do niej wrzucać. Pewnego dnia, kiedy już będzie pełna, może okazać się, że spełnienie wnętrzarskiego marzenia jest bliżej niż nam się wydaje.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

2012-01-19T16:38:00.001+01:00

Dostałam od J. okulary na obronę. I uważam, że są wspaniałe! Nie wiem jak w ogóle mogłam się bez nich obyć? Mam wrażenie, że dodają buzi charakteru. A moje oczy chyba polubią mnie za odłożenie szkieł kontaktowych na półkę.
Muszę Wam pokazać, bo aż mi się buzia śmieje, jak na siebie patrzę.

Tadaaam!
Co myślicie?

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.

snowy day.

2012-01-16T23:51:00.002+01:00

Chciałam przegonić zimę serwując jej maślane ciasteczka posypane cukrem. Pokazać, że śnieżynek mamy całkiem sporo i że więcej śniegu naprawdę nam nie trzeba. Trochę mi się nie udało, bo efekt jest wręcz odwrotny - całe miasto równomiernie pokrywa się warstwą białego puchu. A ja zaczynam chyba chorować, bo głos więźnie mi w gardle, z nosa kapie, a buzię mam koloru ściany z buraczkowymi wypiekami spowodowanymi temperaturą. Na chorowanie zdecydowanie nie mam czasu, bo w następny wtorek mam obronę. Jeśli się uda będę Panią Inżynier. Śmiesznie, tym bardziej, że to taki techniczny tytuł, a chwilowo technika i moja codzienność niewiele mają ze sobą wspólnego. No chyba że obsługę takich maszyn jak ekspres i piekarnik można uznać za wielce techniczne umiejętności.
Jeśli chcecie razem ze mną celebrować zimę (bo chyba nie da się jej odgonić w ten sposób), to zapraszam do upieczenia pysznie maślanych, kruchych śnieżynkowych ciasteczek.

Potrzebne będą:

kostka masła 250g
szklanka cukru pudru*
2 jajka + 1 żółtko
1 opakowanie cukru z prawdziwą wanilią (stąd ciemne piegi)
3,5 szklanki mąki
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli

* odmierzałam składniki jedną szklanką, jej pojemność to 250ml.

Masło w temperaturze pokojowej pokroić w kostkę. Dodać cukier puder i cukier z prawdziwą wanilią i utrzeć mikserem na puszystą białą masę. Dodać mąkę z proszkiem do pieczenia i solą oraz jajka.
Zagnieść kulkę - powinna mieć konsystencję zbliżoną do plasteliny. Zawinąć w folię i włożyć do lodówki na godzinę, lub jeśli mamy czas to nawet na całą noc.
Kulę podzielić na dwie części i cienko rozwałkować podsypując mąką. Wyciąć dowolne kształty (mi wyszło 36 sporych śnieżynek), ułożyć na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Pozostałym białkiem (żółtko zużyliśmy do ciasta) posmarować ciasteczka i obsypać cukrem. Piec 11min w 180*C.

Ciasteczka są CUDOWNE do kawy (z delikatną mleczną pianką przenoszą do raju), herbaty (spróbujcie je w niej umoczyć...), do wszystkiego.
Ja dziś zawiozłam małą paczuszkę wypełnioną pachnącymi śnieżynkami mojemu J. do pracy - podobno zniknęły w oka mgnieniu.

Przesyłam Wam gorące buziaki,
Agnieszka.

PS. Nawet nie wiecie jak bardzo, BARDZO się cieszę, że tyle osób mnie odwiedza. Zostawiajcie ślady po sobie, bo Wasza obecność tutaj jest dla mnie naprawdę cenna. Dziękuję!

2012-01-09T00:34:00.000+01:00

Są takie osoby, dla których wstaje się w środku nocy. Są takie osoby, dla których na wspomnienie o czymś, co kiedyś jadły, staje się o północy w kuchni, odmierza się składniki i piecze ciasto, które smakowało. Są takie osoby, któych uśmiech ważniejszy jest niż najważniejsze sprawy. Są takie chwile, które chciałoby się zamknąć w wielkim szklanym słoju i otwierać go zawsze tylko trochę, żeby za dużo ich nie uciekło. Są takie chwile, że nic więcj oprócz tego co tu i teraz się nie liczy. To wszystko nazywa się SZCZĘŚCIE. A ja jestem Szczęściarą.

inspirująco w Nowy Rok.

2012-01-02T10:39:00.000+01:00

Ten rok pewnie obfitował będzie w wiele zmian. W tym roku, pewnie spełni się wiele marzeń. Ten rok mógłby być taki jak ubiegły, bo ubiegły był BARDZO dobrym rokiem. Życzę sobie i Wam wielu pomysłów, inspiracji, spełnienia marzeń.
Ja ten rok zaczynam od inspiracji. Pierwszą z nich są robione na drutach pufy. Ostatnio w TKMaxxie widziałam pufy ze sznurka. Gdybym tylko miała gratisowe 260zł na pewno jedna wróciłaby ze mną do domu. Łudzę się, że może do wypłaty jeszcze tam będą?

A tymczasem trochę inspiracji pufowych:

Źródło.

Źródło.

Źródło.

Źródło.

Przyznam, że już jestem w nich zakochana. Naprawdę rewelacyjnie prezentują się szczególnie te o grubych splotach. Zastanawiam się tylko jak takie zrobić - skąd wziąć taki sznurek? Ktoś wie?

Pozdrawiam noworocznie,
Agnieszka.

PS. A do TKMaxx'a się pewnie przejadę zobaczyć czy coś tam jeszcze z pufek zostało, i trochę je pogłaskać, bo przyznam, że skradły moje serce.

2011-12-24T16:17:00.002+01:00

Wszystkiego co najlepsze, Kochani!
Wesołych Świąt!

gdzieś pomiędzy...

2011-12-22T13:06:00.001+01:00

... pisaniem pracy inżynierskiej i kolejnymi zaliczeniami wyrywam krótkie chwile na to, co powinno się zrobić przed świętami - na kupowanie prezentów, sprzątanie, i oczywiście pieczenie pierniczków! W centrach handlowych szaleństwo - ludzie w wirze zakupów wpadają po kubek gorącej, stawiającej na nogi kawy, chłodzącego owocowego froothies'a czy kawałek poprawiającego ( po nieudanych łowach ) humor ciasta. W tym roku jestem po drugiej stronie - za barem kawiarni, w której pracuje też wszystko dzieje się bardzo szybko. Każdego Gościa staramy się traktować indywidualnie i dobrać coś takiego, co poratuje go w tym szaleńczym ferworze w jakim każdy uczestniczy przed Świętami.
Prezenty pochowane w szafie czekają na nowych właścicieli, pudła, wstążki i inne przydatne rzeczy czekają na moją ulubioną chwilę - pakowanie prezentów. Pewnie zrobię to dziś, po pracy - przecież koło północy wszyscy w domu kładą się spać ( jeśli już nie śpią ) i spokojnie można przygotować pudełka z niespodziankami.

Pieczenie pierniczków to taki moment przed Świętami, którego nie wyobrażam sobie pominąć. I chyba nie tylko ja - mój brat dopytywał od paru dniu, czy zrobię w tym roku pierniczki i czy na pewno, bo jak to Święta bez nich? Wczoraj wstałam o 7 rano, pobiegłam do składniki i zaczęłam zabawę w wycinanie, pieczenie, lukrowanie. Aura zrobiła się iście świąteczna, bo unoszącemu się w całym domu korzennemu zapachowi towarzyszył sypiący za oknem śnieg.

Nie ma nic lepszego niż przygotowania do Świąt. No chyba że leżenie do góry brzuchem po Wigilijnej kolacji i oglądanie prezentów, które znalazło się pod choinką.

Życzę Wam, Kochani, wszystkiego co najlepsze, spełnienia wszelkich marzeń i żeby Wam się chciało - bo od tego chcenia, zależy WSZYSTKO!

Pozdrawiam i całuję świątecznie,
Agnieszka.

wooly day.

2011-11-30T13:59:00.001+01:00

Za oknem słońce świeci zdecydowanie inaczej niż latem. Światło jest cieplejsze i jest go zdecydowanie mniej. Ma w sobie jednak pewien nietypowy dla lata czar - wszystko wydaje się być bardziej miękkie i bardziej przytulne. Tę przyjemną cechę można dodatkowo spotęgować. Osobiście staram się otaczać dużą ilością dzianiny - noszę już grube swetry, chowam zmarznięte stopy w wełniane skarpetki, a wnętrza ozdabiam dzianinowymi poduchami. Mam to szczęście, że moja Mama ma ogromną cierpliwość i talent - robi prześliczne podusie, które wzbudzają zazdrość i włączają myślenie "też taką chcę!". Towar jest iście deficytowy, ale dzięki temu wyjątkowy - mam niepowtarzalną ozdobę, której nie ma nikt inny.

Wczoraj wpadłam na pewien pomysł, muszę tylko dokupić kilka kolorów wełny i to co już pomału zaczęłam tworzyć niedługo ujrzy światło dzienne. Myślę, że pomysł może być ciekawy do wykorzystania, dlatego już wkrótce krok po kroku pokażę, do czego wykorzystuję...

...pomponiki!

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.

tysiąc osiemset.

2011-11-24T22:54:00.002+01:00

Tyle kilometrów przejechaliśmy z J. jadąc do Stuttgartu i w drugą stronę. Do celu poprowadził nas wydruk drogi z Google Maps (polecam!). Powrót do domu był trochę gorszy... Pogubił nas jakże niezawodny GPS i po godzinnej ciszy spowodowanej ostrą wymianą zdań chwilę wcześniej, mój Towarzysz nieśmiało stwierdził, że chyba ustawiłam w nawigacji drogę "zwiedzanie". Przyznać trzeba, że straciliśmy dobrą godzinę jeżdżąc po małych wioskach na południu Niemiec. Ale ogromnym plusem jest fakt, że tereny są tam naprawdę niesamowite. Trafiliśmy na cudownie słoneczne i przepiękne dni, a małe skupiska domów oddalone od siebie o niespełna kilometr między jedną a drugą wioską całkowicie skradły moje serce. Pomimo drobnego naburmuszenia ostrożnie wymienialiśmy ochy i achy nad kolejnymi widokami. Autostrady są bardzo szybkie, ale monotonne. Dlatego pomimo, dłuższej niż pierwsza, drogi byłam zadowolona i szczęśliwa, że przyczyniłam się do spełnienia chłopięcego marzenia mojego Ukochanego.
Jeśli chodzi o sam Stuttgart, to bardzo industrialne i niesamowicie rozwinięte miasto. Pojechaliśmy samochodem, ale w mieście poruszaliśmy się szybką kolejką - S-Bahn. Przyjemna i szybka podróż z miejskimi widokami za oknem. Muzeum... Robi NIESAMOWITE wrażenie. Nie jestem fanką motoryzacji w stopniu większym niż zwyczajny. Jeżdżę swoim autem, staram się o nie dbać, ale nie można powiedzieć że to moja szczególna pasja. Jednakże takie miejsce robi wrażenie. Na każdym. Wszystko co się tam znajduje jest wyczyszczone i wypolerowane do granic możliwości. I aż prosi: zrób mi zdjęcie! No więc robiłam, pstrykałam, starałam się złapać wszystko. Pokażę tylko kilka zdjęć, bo mam ich dobre parę setek.

Stuttgart jest stolicą motoryzacji. Oprócz muzeum, które było naszym celem odwiedziliśmy jeszcze jedno, bo J. mnie namówił: skoro jesteśmy to powinniśmy i tam zajrzeć. I zajrzeliśmy - Muzeum Porsche to nasz drugi cel.

Co robił Volkswagen w tym muzeum? Nie pamiętam, albo po prostu nie zarejestrowałam - dużo wrażeń jak na jeden raz i motoryzacyjny zawrót głowy wywołuje zaniki pamięci. Też błyszczał, że aż miło!

Wróciliśmy w niedzielę wieczorem, a poniedziałek o 6:25 miałam pociąg do Warszawy. Wróciłam wczoraj o 20 i nie wiem jak się nazywam, bo prowadziliśmy we dwoje z kolegą szkolenie dla prawie 90 osób. Z każdym indywidualne ćwiczenia, z każdym analiza postępów i egzamin. 10 dni. Mam nadzieję, że już wkrótce owocnych.

Pozdrawiam Was serdecznie i cieszę się, że już jestem.
Agnieszka

2011-11-07T10:02:00.001+01:00

Czasami urywam zdanie wpół słowa. Zastanawiam się, co powinnam napisać, żeby ktoś chciał to przeczytać. Czasami zaczynam notkę po kilka razy, bo z każdą próbą wydaje mi się, że nic więcej nie mam do powiedzenia. A potem nagle piszę i słowa same układają się w zdania mające jakiś sens.

Ostatnio jestem chaotyczna. Zaczynam coś, żeby zaraz to zostawić i zająć się czymś innym. Czasami tak już mam, że codzienne nakręcenie ulega zmęczeniu i rzeczy które mogłabym już dawno dokończyć odkładam na wieczne „na później”. Kiedy człowiek ma wolny wtorek, a później maszeruje do pracy w środę, w czwartek znowu ma wolne, a później idzie do pracy w piątek, sobotę i niedzielę, to gubi się w rzeczywistości. Stwierdzam, że tryb pracy jaki wykonuję, czyli „nie po kolei” sprawia, że zupełnie przestawia mi się system organizowania siebie i swojego czasu wolnego. Raz na rano, raz na popołudnie. Wychodzę do pracy, później z niej wracam i już jest ciemno. To jest coś czego w jesieni i przestawianiu czasu nie lubię. Rano jest ciemno, wieczorem znowu to samo. Zdjęciowych inspiracji nazbierała się całkiem spora garstka i leżą. I czekają. A ja planuję i nie umiem się spiąć. Rano odsypiam, wieczorem zalegam pod kocem z herbatą i tak przez palce uciekają mi kolejne dni. Na szczęście do piątku już nie tak daleko i w końcu będę mogła na nowo się pozytywnie nastroić i może nawet uda mi się zorganizować? Pomału planuję co jest „absolutnie konieczne” do zabrania do Stuttgartu, a czego „mieć właściwie nie muszę, ale możnaby wziąć ze sobą”. Lubię takie wyjazdy. Lubię kiedy mamy czas tylko dla siebie, we dwoje. I czekam na to, bo to już czas – obydwoje potrzebujemy wytchnienia.

Po Stuttgarcie to się dopiero zacznie karuzela... Ale póki co o tym nie myślę. Czekam z utęsknieniem na następny weekend!

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

PS. Dyniowo trochę zaszalałam, ale nie było jak zrobić zdjęć. Puree dyniowe mam w zapasie, więc jeśli znowu coś upiekę, to pokażę na pewno. Obiecuję!

wyjeżdżamy!

2011-10-31T13:02:00.000+01:00

Już za 10dni! Weekend będzie tylko nasz. I to nie byle jaki weekend, bo spędzimy go w Muzeum Mercedesa w Stuttgarcie. Przed nami dłuuuga droga, mam nadzieję, że wszystko potoczy się przyjemnie i tak jak zaplanujemy. Przeglądam internetowe serwisy poświęcone temu miastu, ale liczę, że może ktoś z Was zna Stuttgart i zechce podzielić się tym, co warto tam zobaczyć? No i może po drodze w Niemczech warto wstąpić do jakiegoś wnętrzarskiego sklepu? Poradźcie mi coś, proszę.

Jutro pokażę Wam, jakiego uroczego Pumpkina udało nam się wczoraj wyciąć z J. z ogrooomnej dyni. Zabawa z wygrzebywaniem miąższu i wycinaniem mu buźki była przednia!

Pozdrawiam serdecznie i liczę na rady!

kolejne próby.

2011-10-26T11:45:00.002+02:00

Wszędzie widzę dynie. Na ryneczku Pani zapraszająca do zakupów stoi ze skrzynką pełną okrągłych, wręcz pakujących się do rąk, pękatych dyń. Ta Pani nie wie, że na przednim siedzeniu mojego auta siedzą już dwie śliczne, intensywnie pomarańczowe kule. Skusiłam się. Właściwie nie mam zielonego pojęcia, jak się zabrać za dyniowe wypieki. Od kilku dni przeglądam przepisy, wertuję książki i podczytuję kulinarne blogi. Dynie. Są trochę jak gruszki, których się bałam i nigdy nie lubiłam - nieodkryte i obiecujące niezapomniany smak. Spróbuję, bo dlaczegóż by nie? Przecież trochę już wiem, próbowałam różnych rzeczy. Oswoję dynie, bo są tak urzekające, że aż proszą się aby coś z nich przyrządzić. I ten kolor! Moje są bardzo mocno pomarańczowe - prześliczne!

W końcu nie tylko księżniczki w bajkach mają dyniowe karoce - teraz dziewczyny zapraszają dynie do swoich kuchni.
Więc... nadchodzę! Z kolejnymi kulinarnymi próbami. Dam znać co z tego wyszło i na co się w końcu zdecydowałam. A może macie pomysł na jakieś wyjątkowo pyszne, warte polecenia i urzekające COŚ z dyni?

A jeśli chodzi o bardziej babskie sprawy... Jakiś czas temu kupiłam jesienny wisiorek. I noszę go, i noszę bo zdaje mi się szczególnie uroczy - właśnie teraz.

Pozdrawiam Was jesiennie,
Agnieszka.

ciepło i przytulnie.

2011-10-25T19:01:00.002+02:00

Zawsze kiedy za oknem robi się mgliście, zimno i wieje wiatr, wyciągam wszelkie możliwe koce, poduchy i inne przyjemne przedmioty, które umilą mi jesienne dni. Obowiązkowo z kubkiem cynamonowej herbaty w dłoni. Zmieniam nastawienie do świata na bardziej melancholijne i próbuję zwalniać tempo. W tym roku ilość zadań, które mam do wykonania absolutnie nie pozwala na jakiekolwiek przystanki. Praca inżynierska groźnie łypie na mnie stosem ankiet do zrobienia, w pracy trochę nerwowo oczekujemy zmian, a warszawskie trenowanie znowu stało się bardzo realne - bardziej niż kiedykolwiek. To właśnie teraz wpuszczam Toffiego pod kołdrę i pozwalam mu wtulać się w moje stopy. Nie wiem, które z nas jest z tego powodu bardziej szczęśliwe - czy on pakujący się na łóżko, do którego zazwyczaj nie wolno mu wchodzić, czy ja przytulona do ciepłego futrzatego ciałka...

Mimo wszystko znajduję czas, aby używając Plannera na stronie IKEI, wirtualnie meblować "naszą" kuchnię dobierając odpowiednie szafki, piekarnik czy wymarzony zlew. Niesamowita zabawa! Szczerze mówiąc to dość trudne i trzeba trochę się pomęczyć, aby wszystko znalazło swoje miejsce a przy tym fajnie współgrało z całością. Ale czego się nie robi, aby spełnić swoje marzenia?
Robię sobie listę wymarzonych rzeczy "must have". Jeśli uda mi się to jakoś wszystko złożyć, pokażę Wam o jakich wnętrzarskich dodatkach marzę. A trochę tego jest.

Pozdrawiam Was ciepło,
Agnieszka.

szybki post DIY.

2011-10-12T09:59:00.001+02:00

Wiecie co lubię bardziej niż dostawanie prezentów? Wręczanie ich komuś! A jeśli jeszcze mam czas i możliwości, żeby prezent był zapakowany mocno 'handmadeowo' to już w ogóle pełnia szczęścia.
Wczoraj pakowałam prezent na urodziny mojego J. Opakowany został tradycyjnie już w moje ukochane szarości i beże.

Serduszka ulepiłam po kolei z masy solnej ( 1 część mąki pszennej, 1 część mąki ziemniaczanej, 1 część soli, 1 część wody, 2 łyżki oleju ), wypiekłam w 150*C i pomalowałam lakierem do paznokci. Potem przywiązałam do pudełka i voila - gotowe!

I jeszcze raz: WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO! ( bo mam nadzieję, że to przeczytasz ).

Wszystkim życzę słonecznego dnia!
Pozdrawiam, Agnieszka.

tej jesieni...

2011-10-06T21:15:00.002+02:00

Tej jesieni trochę się zmienia. Po raz pierwszy będę wkopywała cebule tulipanów. Po raz pierwszy muszę przyciąć krzewy. Po raz pierwszy mówię o Ogrodzie myśląc: mój. Nie jest mój tak naprawdę, właściwie nie powinnam chyba tak myśleć. Ale spędzając tam tyle czasu tego lata zostawiam w nim na jesień i zimę ogromny kawał samej siebie. Tej jesieni oswajam GRUSZKI.

Szczerze mówiąc nie wiem, dlaczego ich tak nie lubiłam. Chyba trochę z przekory, może trochę się uparłam? Zawsze mówiłam, że gruszka to jedyny owoc, którego nie jem, bo go nie znoszę. Po kilku latach wymyślonej nienawiści postanowiłam, że zacznę gruszki jeść. I zaczęłam. Nie od jedzenia, ale od oswajania ich najpierw na fotografiach.

Po kilku ujęciach stwierdziłam, że są wyjątkowo fotogeniczne - mają różne kształty, niesamowitą paletę barw, plamy, kropki. I są takie trochę... rustykalne? Mają w sobie czar czegoś z dawnych lat. Nie potrafię tego nazwać, ale ich urok jest bezapelacyjny.
Parę dni temu zaczęłam od muffinek. Wyszły smaczne - mokre, o intensywnym smaku, podkreślone imbirem. Ale to nie było to. Postanowiłam upiec jakieś ciasto. Coś w typie tarty... I tak oto powstała budyniowa tarta gruszkowa.

Aby upiec taką tartę potrzebujemy:
1/2kg mąki
3/4 szklanki cukru
kostkę masła ( 250g ), dość zimną
1 łyżeczkę proszku do pieczenia
opakowanie cukru waniliowego
2 jajka
opakowanie niesłodzonego budyniu waniliowego
3 duże gruszki

Wszystkie składniki zagniatamy. 1/3 ciasta pakujemy w foliowy woreczek i wkładamy do zamrażalnika. Pozostałą część wykładamy na, wysmarowaną masłem i posypaną bułką tartą, ceramicznę formę do pieczenia tarty o średnicy 30cm. Gotujemy budyń w sposób podany na opakowaniu i jeszcze gorący wylewamy na ciasto. Obrane gruszki kroimy w plastry i układamy na budyniu. Zmrożoną część ciasta ścieramy na tarce bezpośrednio na gruszki. Pieczemy w piekarniku nagrzanym do 180*C, ok 45min. Ciepła tarta jest przepyszna, ale budyń się lekko rozlewa. Dlatego jeśli chcemy kroić ładne, równe kawałki trzeba odczekać do ostygnięcia.

To ciasto przekonało mnie do gruszek. Nauczyło też, że ich kupowanie nie jest taką banalną sprawą. Gruszki kupowałam 2 razy. Pierwsze były śliczne, drobne i jasnozielone. Jednak nie sprawdziłam ważnej rzeczy - zapachu. Po przekrojeniu ( były twarde ) spróbowałam jednej i W OGÓLE nie smakowała gruszką. Gruszki przy zakupie trzeba dotykać i wąchać - muszą mocno pachnieć i być niezbyt twarde. Tylko takie mocno aromatyczne nadają ciastu smak, jakiego oczekiwałam.

Mam w planach kolejne eksperymenty kulinarne. Najpierw jednak pokażę Wam, co jakiś czas temu wymyśliłam i zrobiłam. W końcu to działanie napędza kolejne pomysły.

Tej jesieni nie mogłabym wyobrazić sobie lepszej.

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie,
Agnieszka.

jesienne ciasto. / wyniki CANDY.

2011-10-03T14:46:00.002+02:00

Dziś zacznę od wyników, bo zapewne osoby, które stanęły w kolejce po słodkiego cupcake'a czekają na rozstrzygnięcie konkursu.
W zasadach zabawy prosiłam, aby umieścić informację o zabawie na swoim blogu. Wybrałam książkę, która wydała mi się ciekawa, weszłam na bloga autorki recenzji i... nie ma nawet drobnego wpisu, że zabawa odbywa się na moim blogu. Niestety zasady są zasadami i sprawdzam, czy mój wybór jest trafny.
Szczerze mówiąc miałam kilka typów, ale niestety niektóre odpadły z powodu niezaznaczenia informacji o candy u mnie.
Tym samym chciałam ogłosić, że zabawę wygrywa... Espresso! Po książkę zamierzam sięgnąć i dam Ci znać, jak mi się podobała. Poproszę o przesłanie danych do wysyłki nagrody na mojego maila: agafleischer@gmail.com . A wszystkich zapraszam na kolejną zabawę, która zapewne odbędzie się znowu za jakiś czas.

Są takie ciasta, które piekę kilka lub nawet kilkanaście razy pod rząd. Są przyjemne do przygotowania, ZAWSZE się udają i smakują każdemu. Uwielbiam miny ludzi, którzy dostając po raz pierwszy kawałek tego ciasta na talerzyku, słyszą z czego je robię. Ciasto marchewkowe to poezja smaku - marchewka, orzechy i śmietankowy krem. Musicie je upiec, bo jest zwyczajnie WSPANIAŁE.

Do upieczenia tego ciasta potrzebne będą:
1,5 szklanki mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody
1 łyżeczka cynamonu
0,5 łyżeczki soli
1 szklanka cukru
2/3 szklanki oleju
3 jajka
1,5 szklanki marchwi startej na grubych oczkach
1 opakowanie ( 16g) cukru waniliowego
1,5 szklanki orzechów włoskich

Jajka, cukier i cukier waniliowy ubijamy. Dodajemy mąkę z proszkiem do pieczenia, solą, sodą i cynamonem. Miksujemy. Dodajemy olej i porządnie rozmiksowujemy.
Dodajemy marchew i 3/4 szklanki orzechów. Orzechy można siekać lub rozbić. Polecam szczególnie ten drugi sposób, bo jest szybki i prosty. Orzechy wkładam do woreczka foliowego, taki woreczek pakuję w drugi woreczek i tłuczkiem do mięsa rozbijam drobno orzechy. Nie można przesadzić, żeby to nie był taki orzechowy pył - muszą to być drobne, jakby posiekane kawałki. Całą masę trzeba dokładnie rozmieszać i przelać w okrągłą formę, wysmarowaną masłem i posypaną bułką tartą, o średnicy ok 22cm. Wkładamy do nagrzanego do 180*C piekarnika i pieczemy ok 1godz. Po ostygnięciu ciasta ścinamy górę na wysokości ok 1/3 ( patrząc od dołu ) żeby powstała taka "czapa".

Na polewę potrzebujemy:
4 łyżki masła w temp. pokojowej
1,5 szklanki cukru pudru
250g serka śmietankowego ( ja kupuję taki pakowany w papierek i w folię )
1 opakowanie (16g) cukru waniliowego

Wszystko rozmiksowujemy razem na gęstą masę. Połową przekładamy ciasto, a drugą połową smarujemy górę i posypujemy pozostałą częścią orzechów ( również rozdrobnionych ).
Ciasto można włożyć na ok. 1godz. do lodówki aby krem trochę stężał, ale nie jest to konieczne.

Kroimy wieeeelkie kawały i zajadamy ze smakiem. Smacznego!

A już niedługo opowiem Wam o moim romansie z pewnym... owocem. Długo nie mogłam się do niego przekonać. Czas to zmienić. Zgadniecie cóż to takiego?

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.

jesienne CANDY!

2011-09-19T23:00:00.001+02:00

Dziś pierwszy dzień mojego dwutygodniowego urlopu. Po intensywnej nauce i ciężkiej pracy przyszedł w końcu czas na pomyślenie o sobie! Czas nadrobić czytelnicze zaległości, wypróbować nowe przepisy i poszaleć z aparatem. Wróciła wena, dużo siły do działania i pomysły. Mam już w połowie skończoną jedną rzecz, ale pokażę dopiero jak trafi tam, dokąd powinna.

Dzisiejsza aura mnie nie rozpieszczała - było chłodno i pochmurnie. Nie zniechęciło mnie to jednak do zrobienia zdjęć w jesiennym klimacie. Pomyślałam też sobie, że chętnie podzielę się z Wami czymś, co mnie wprawia w dobry humor. Uwielbiam porcelanę, przeróżne formy i foremki. Otóż do wygrania w CANDY będzie jeden z prześlicznych, porcelanowych cupcake'ów - mojego małego zbierackiego konika.

Do wygrania mniejszy cupcake z powyższego zdjęcia. Zasady są proste - tym razem oprócz wpisu pod postem, proszę abyście napisali jakie książki polecacie do poczytania i dlaczego. Mam teraz sporo czasu i chcę poczytać. Im więcej książek uda mi się odkryć, tym lepiej - ostatnio moją jedyną lekturą była makroekonomia i statystyczne sterowanie procesem. Zdecydowanie potrzebuję jakiegoś literackiego oddechu.
O CANDY proszę także dać znać na swoim blogu ( o ile taki posiadacie ). Wyniki ( drogą wyboru najciekawszej książkowej propozycji ) pojawią się w ostatni dzień mojego urlopu, czyli drugiego października.

Pozdrawiam serdecznie i czekam na Wasze wpisy,
Agnieszka

wieczornych rozmyślań kilka.

2011-09-11T23:54:00.000+02:00

Wczoraj wróciłam z Warszawy. Tym razem to ja byłam trenerem - przekazałam to co wiem kolejnym osobom. To trochę dziwne stać po drugiej stronie. Rok temu stres związany z Olimpiadą Kawy odczuwałam na własnej skórze - teraz stresują się inni. To duży krok do przodu i sprawdzian dla mnie samej. Wiem o tym, że niełatwy ze mnie trener - krzyczę, wałkuję wciąż od nowa to samo, po prostu wymagam. Ale chyba taka już jestem, że wymagania wysoko stawiam zarówno sobie, jak i innym.
Z drugiej jednak strony odpuszczam, i nerwy zostawiam za sobą jeśli chodzi o codzienne sprawy. Robimy porządek w Tajemniczym. Ogród zaczyna wyglądać naprawdę uroczo. Mój Ukochany uwijał się jak mróweczka podczas mojej nieobecności i kolejny milowy krok w kwestii ogrodowej mamy za sobą.

Jestem mu wdzięczna za spokój, za pewność i za to, że jest. Ja czasami jestem zbyt emocjonalna i za bardzo wszystkim się przejmuję. J. potrafi przywrócić równowagę. Właściwie jestem teraz w takim momencie życia, że mogę powiedzieć: niech wszystko płynie swoim torem i dzieje się w swoim tempie, a będę naprawdę szczęśliwa.

Miłego dnia Wszystkim życzę!

IKEA XXL 2012

2011-08-24T20:50:00.003+02:00

Jesień już tuż tuż. Wiecie dlaczego tak myślę? Już po raz trzeci pod koniec lata, na początku tygodni pachnących jesiennym deszczem, dymem i opadłymi liśćmi, do mojego domu zawitał katalog IKEA w wersji XXL.

Oglądanie takiego katalogu to duuuża, dosłownie, przyjemność. Po raz kolejny z kubkiem gorącej aromatycznej herbaty zakochuję się w nowych aranżacjach, przepięknych wnętrzach i meblach.
Katalog pachnący nowością rozkładam przed sobą i oglądam kawałek po kawałku marząc o tym, jak mogłoby kiedyś być w... NASZYM własnym domu. Takim stworzonym z miłości, poskładanym kawałek po kawałku z dwóch różnych światów. IKEA w tym roku nastraja mnie bardzo romantycznie.

W tym roku proponowane aranżacje są bardzo skandynawskie i bardzo w stylu vintage. Dużo prostych form, naturalnych materiałów. Czuję, że to taki styl mi odpowiada - nieprzesadzony i bezpretensjonalny, acz bardzo elegancki. Tak chciałabym mieszkać. I mam nadzieję, że rzeczywiście uda "mi się tu urządzić" dokładnie tak, jak chciałabym mieszkać.

Pozdrawiam Was serdecznie,
'ikeowo' zaczytana Agnieszka.

PS. Dołączam link do katalogu, do bezpośredniego oglądania.

2011-08-16T12:33:00.002+02:00

Piekę bo lubię. Lubię eksperymenty, nowe smaki, niepewność czy uda się tak jak powinno. Piekę z miłości. Bo kocham widok ukochanej osoby zajadającej się moimi wypiekami. Bo słowa "kochanie, ale dobre!", "siooora, pyszne!" i "córeńko, miałam się odchudzać" to naprawdę najmilsze słowa na świecie. Dziś piekę czekoladowe muffiny wypełnione Nutellą. Trochę na czuja, trochę z podpowiedzią. Siedzą w piecu i pachną, oj jak pachną!
Jeśli się udadzą podam Wam przepis, bo właściwie nie jest tak oczywisty.

EDIT: Muffiny wyszły WSPANIAŁE. Nie są za słodkie. Mąka daje im specyficzny, ale bardzo odpowiadający mi smak.

Na 16szt. potrzebujemy:
3 szklanki mąki razowej (użyłam orkiszowej bo została mi po ostatnich ciastkach)
1 szklankę cukru trzcinowego
1 szklankę ciemnego kakao (niesłodzonego)
3 łyżeczki proszku do pieczenia

Suche składniki mieszamy w jednej misce.

1 mały jogurt naturalny
1 szklankę oleju (użyłam z pestek winogron)
1 i 1/4 szklanki mleka

Mokre składniki mieszamy w drugiej misce.
Wszystko razem mieszamy, niezbyt dokładnie. To "niezbyt dokładnie" jest kluczem do pieczenia pysznych, puchatych babeczek. Kiedyś nie wiedziałam, że ma tak duży wpływ na to, jakie ciasto będzie po upieczeniu. Zbyt długie mieszanie powoduje "zbicie się" ciasta w ciężką i twardą masę - muffiny wiele tracą. Ciasto ma być dość gęste, nielejące.

+ słoiczek 350g Nutelli.

Piekarnik rozgrzewamy do 200*C. Papilotki ułożone w foremce wykładamy łyżką masy, nakładamy łyżkę Nutelli i zakrywamy masą tak aby papilotki były prawie pełne (trochę więcej niż 3/4).
Pieczemy 25min. Wyciągamy i studzimy.

Ze szklanką ciepłego mleka z syropem waniliowym te muffiny po prostu przenoszą do kulinarnego raju.

Jeśli chodzi o wnętrzarskie sprawy... Właściwie dzieje się dużo, ale to wszystko jest tak "niefotogeniczne" i nieciekawe, że nawet nie ma sensu pisać o tym. Bo przecież przekopanie ogrodu, czy zamawianie kontenera na śmieci nie jest zjawiskiem zbyt urokliwym. Ale pomału! Do wszystkiego dochodzimy własnymi siłami, a w przerwach zasypuję mojego J. słodkościami - niech chociaż trochę umilą nam te nieprzyjemne prace.

Życzę Wam miłego dnia i obiecuję, że już wkrótce pokażę choć kilka zdjęć z Tajemniczego Ogrodu - tutaj praca jest ciężka, ale efekty są widoczne od razu.

Pozdrawiam!

smacznie i zdrowo.

2011-07-26T14:31:00.002+02:00

Zakochałam się w nich! Przepis wrzucę wieczorem, żeby można było dorzucić je do śniadania do pracy Ukochanej osobie.
Kupcie tylko 200g słonecznika, kostkę masła (250g), brązowy cukier, cukier waniliowy, proszek do pieczenia, płatki owsiane, mąkę pszenną i... czekajcie na przepis.
Dla mnie mistrzostwo świata!

Do wieczora!
Agnieszka

Wieczór nadszedł, czas więc na pieczenie ciasteczek.

Potrzebujemy:

1 i 1/3 szklanki mąki pszennej
1 szklankę płatków owsianych
1 szklankę nasion słonecznika (łuskanych, niesolonych!)
3/4 szklanki cukru trzcinowego
1 kostkę masła - 250g (wyciągamy wcześniej z lodówki, żeby było miękkie)
16g cukru waniliowego
1 łyżeczkę proszku do pieczenia
szczyptę soli

Na suchej patelni zezłacamy nasiona słonecznika i pozwalamy im ostygnąć.
W tym czasie masło, cukier, cukier waniliowy, proszek do pieczenia i sól ucieramy mikserem.
Do masy dorzucamy płatki owsiane, słonecznik i mąkę. Ciasto zagniatamy tak długo, aż będzie błyszczące i tłuste. Wkładamy na 30 minut do lodówki. Po tym czasie nagrzewamy piekarnik do 175*. Kiedy będzie się nagrzewał, formujemy w dłoniach kulki wielkości orzechów włoskich, spłaszczamy i układamy w dość dużych odstępach od siebie na blaszkach. Pieczemy 13min (do zazłocenia), studzimy na kratce. Zajadamy z herbatką, z mlekiem, z czym tylko lubimy.
No i dorzucamy do drugiego śniadania do pracy!

Miłego wieczoru Wam życzę!

przed & po.

2011-07-23T18:26:00.001+02:00

Za wiele się nie dzieje ostatnio, trochę działam w ogrodzie, więcej pracuję (chcemy wyjechać w jakieś fajne miejsce, więc wiecej godzin za barem wskazane). Pytałam w ostatnim poście czym najlepiej usunąć olejną farbę. Zaczęłam odnawiać pewną uroczą komódkę, która należała kiedyś do Dziadka mojego J. Na komódce w kolejności znajdowały się farby olejne: błękitna, miętowa, pomarańczowa i ciemnobrązowa. Postanowiłam zedrzeć je do "żywego" drewna. Po części już mi się udało, na dopracowanie czekają jeszcze detale (brzegi, szuflady itd).
Tak komódka wyglądała przed:

A tak po moich zabiegach:

Docelowo chciałabym chyba doczyścić ją do końca i pomalować na biało. Ale jak tak patrzę na te "niedoskonałości" i pozostałości starej farby, to chyba mi się podoba tak jak jest w tej chwili.
Dodałam też różane gałki, które kupiłam kiedyś w Zarze Home. Podoba mi się w takim wydaniu.

A na balkonie zawitały niebalkonowe (teoretycznie) rośliny - różne gatunki rozchodników w donicy:

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

chcę działać!

2011-07-03T22:02:00.001+02:00

Wróciliśmy znad morza pełni energii i dobrych myśli. Naładowaliśmy baterie, a tym komórkowym daliśmy odpocząć. Kilka dni, a jaki efekt! Dziękuję bardzo za wszelkie słoneczne życzenia - pogoda była bardzo zmienna, ale pozwalała mi spędzać czas na plaży na przytulnej pufie, a J. pływał na desce. Warto zaliczyć choć kilkudniowy wyjazd, bo człowiek od razu patrzy na świat przychylniejszym okiem.
Dziś upiekłam przepyszne ciasteczka z orkiszowej mąki razowej z czekoladowymi kuleczkami. Ciastka są bardzo fajne, mają trochę ekologiczny charakter (mąka eko), są trochę wykwintne (smak niesamowity), ale też takie dość... proste (przygotowanie). Dla mnie to połączenie smakuje idealnie i nie mogę oderwać się od sięgania po kolejne i kolejne ciasteczko...

Przepis znalazłam na blogu 'Moje Wypieki' i zmodyfikowałam w taki sposób, aby było mi wygodnie je robić.

Do przygotowania ok 40szt potrzebne będą:
3 szklanki mąki orkiszowej razowej (kupić można w sklepie Organic)
1 szklanka ciemnego brązowego cukru muscovado
1 łyżeczka sody
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/4 łyżeczki soli
2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
2 jajka
225g miękkiego masła
200g chocolate chips (kupić można w sklepie Kuchnie Świata)

W misce wymieszać należy wszystkie składniki oprócz czekoladowych kuleczek. Ciasto zagniatamy tak długo, aż powstanie jednolita kolorystycznie masa. Wgniatamy w nie czekoladę i odstawiamy do lodówki na przynajmniej godzinę. Po schłodzeniu formujemy w dłoniach kulki wielkości włoskiego orzecha, spłaszczamy i układamy niezbyt blisko siebie na blaszce. Pieczemy 15min w 175*C, pozostawiamy do zupełnego ostygnięcia.

Stwierdzam ostatnio, że ciasteczka to moja ulubiona forma kuchennego działania. Są smaczne, wygodne do przygotowania i jedzenia, a do tego urocze i przyjemnie jest nimi kogoś obdarować. Dlatego na pewno wkrótce wypróbuję kolejny przepis.

A co do działania - robimy porządek w Tajemniczym. Najchętniej zrobiłabym już wszystko, od razu, na raz. Jestem z tym trochę w gorącej wodzie kąpana, ale chciałabym już żeby było tam tak idealnie, sielankowo, po naszemu... A brak widocznych efektów "na już" strasznie mnie demotywuje i smuci - jestem trochę zmęczona i zrezygnowana. A bardzo tego u siebie nie lubię... Wiem, że nie można mieć wszystkiego od razu, ale jak tu nie chcieć, kiedy to coś, do czego się dąży jest ważne? Jeśli nie najważniejsze?

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

EDIT: POMOCY! Czym najłatwiej usunąć 2 warstwy prawdopodobnie olejnej farby z drewna? Chcę spróbować coś odnowić, ale najpierw muszę to oczyścić. I jaką farbę do późniejszego malowania polecacie?

jedziemy na wakacje!

2011-06-21T17:17:00.000+02:00

Co prawda tylko na kilka dni, ale jedziemy! Planujemy wyłączyć telefony, zresetować głowy i odpocząć. Tak prawdziwie, bez pośpiechu, bez "muszę, powinnam, chcą żebym...". Potrzebujemy takich kilku dni żeby poleniuchować. I udało się - na długi weekend wybieramy się na Półwysep - J. żeby dalej zadziwiać gapiów swoimi wyczynami na windsurfingu, ja żeby nadal niezdarnie, acz bardzo pilnie doskonalić zeszłoroczne umiejętności. Pogody tylko nam trzeba - nawet nie jakichś szczególnych upałów. Ale słonko i wiatr to nasi sprzymierzeńcy - mam nadzieję, że nas nie zawiodą...

Po powrocie z wakacji zajmę się szyciem chorągiewek materiałowych. Mam też przed oczami wizję ogrodowych tekstyliów i planuję uszyć poduchy ze szczególnego dla mnie materiału. Sądzę, że moja wizja ogrodu, jak najbardziej naturalna i utrzymana w barwach zieleni, beżu, brązu, szarości i bieli spełni moje marzenie o posiadaniu własnego, sielankowego kątka na świecie. Mam pomysł na lampiony, mam pomysł na poduchy, znalazło się wielkie 'wiadro' lekko nadgryzione zębem czasu a przez to tak urokliwe. Pokażę wszystko jak tylko uda mi się zrealizować moje plany. Choćby na razie te najmniejsze. W końcu jest czas bo są... WAKACJE!

Pozdrawiam Was w iście marynistycznym stylu.
Agnieszka

PS. Od dziś mam obiektyw. I ćwiczę, ćwiczę, ćwiczę...

rabarbarowe love.

2011-06-16T12:46:00.001+02:00

Sezon na letnie owoce i inne dobrodziejstwa w pełni. Objadamy się codziennie truskawkami, pijemy kompot z rabarbaru... Lato jest cudowne! Smaki i zapachy są tak przeróżne, że czasem połowę mojego dziennego menu stanowią właśnie owoce i warzywa - wszystko soczyste, pyszne i pachnące. Za moment przyjdzie pora na moje ukochane morele zjadane wprost z drzewa ( w Tajemniczym Ogrodzie rośnie OGROMNA morela obsypana dojrzewającymi owocami ), papierówki, agrest, porzeczki... Tymczasem dziś postanowiłam upiec coś z rabarbarem. Miałam ochotę na tartę. Warunkiem jaki musiała spełniać było to, że nie może być zbyt sucha. Dlatego też, kiedy znalazłam przepis na tartę z budyniem, postanowiłam, że muszę ją koniecznie upiec. Przepis znalazłam u folkmyself i właśnie z niego skorzystałam. Upiekłam tartę z podwójnej porcji. Od siebie dodam tylko, że piekłam ciasto w 180* - spód 15min, z rabarbarem 10, a z wylanym na wierzch budyniem kolejne 15. Ciasto jest super, tylko przed krojeniem musi dobrze wystygnąć - inaczej budyń się rozlewa.
Spełniłam jedno ze swoich marzeń i zamówiłam sobie obiektyw. Powinien być jutro lub w poniedziałek. Wtedy to dopiero poszaleję zdjęciowo...

Generalnie jakoś mi brakuje weny ostatnio. Takiej twórczej, bo aktualnie szalejemy ogrodniczo. Chcę uszyć trójkątne chorągiewki w zieleniach/beżach/szarościach żeby można było zawiesić je kiedyś na pergoli w Tajemniczym. Ale żeby to zrobić, muszę się wybrać po materiały do IKEI. A jakoś nie mam okazji...

Pozdrawiam Was serdecznie!

homemade home, czyli...

2011-06-03T10:28:00.000+02:00

... o rzeczach, które robione są w domu, z pasji, pomysłu czy szaleństwa.

Od zeszłego roku chodził za mną syrop z kwiatów czarnego bzu. Mówi się o jego leczniczych właściwościach i cudownym smaku. Podobno herbata z odrobiną tego syropu doskonale rozgrzewa i walczy z uciążliwym przeziębieniem. Latem można go wykorzystać do orzeźwiających napojów ( woda gazowana + plaster cytryny + kilka listków melisy i syrop właśnie ) i słodkich koktajli. W zeszłym roku jednak nie mogłam się jakoś zebrać i do zrobienia syropu w końcu nie doszło. Jednak tym razem wzięłam ze sobą nożyczki, koszyk i psa i wybraliśmy się na pole. Oczywiście czarny bez pięknie strzeżony był przez krzaczaste wręcz pokrzywy. Bardzo inteligentnie weszłam w nie w krótkich spodenkach i muszę przyznać, że to był kiepski pomysł. Całe poparzone nogi, Toffik, który nie wiedział za bardzo jak się stamtąd wydostać... Na szczęście zebrałam 30 baldachów i mogliśmy wrócić do domu, żeby zabrać się za robienie syropu.
Przed jego przygotowaniem warto rozłożyć kwiaty czarnego bzu na gazetach, aby ewentualni mieszkańcy kwiatostanów mogli spokojnie wyemigrować. Kwiatów nie należy myć ani otrząsać, ponieważ najcenniejszą ich częścią jest kwiatowy pyłek. Dlatego warto pamiętać, że bez zbieramy tylko i wyłącznie z dala od ulic - nie chcemy przecież syropu z dodatkiem kurzu, pyłu i, co najgorsze, spalin.

Do przygotowania syropu potrzebne są:

20-40 baldachów czarnego bzu
1 kg cukru
1 litr dobrej wody ( ja użyłam niegazowanej mineralnej )
1 cytryna

Kilogram cukru zagotowujemy z wodą i sokiem z cytryny. W niektórych przepisach podane jest, że można wrzucić całą cytrynę pokrojoną w kostkę. Ja użyłam samego soku, ponieważ skórka cytryny od wewnątrz jest, przynajmniej dla mnie, zbyt gorzka i odczucia nie są zbyt przyjemne - chciałam uniknąć tego w moim syropie. W czasie kiedy syrop będzie się podgotowywał, nad garnkiem należy obciąć z kwiatostanów same kwiaty - z jak najmniejszą ilością zielonej łodyżki.
Następnie zalewamy gotującym się syropem kwiaty, mieszamy i zostawiamy na 48h. W ciągu tych dwóch dni należy przemieszać syrop przynajmniej raz dziennie. Po tych 48h syrop trzeba przelać przez gazę do wyparzonych butelek / słoiczków i zapasteryzować. Po otwarciu trzeba syrop przechowywać w lodówce.

Mama zrobiła dla mnie ostatnio poduchę na drutach. Jest niesamowicie przyjemna w dotyku, śliczna i jedyna w swoim rodzaju. Chce mi się kiedyś porozrzucać takich poduch na łóżku / kanapie bo są wyjątkową ozdobą. W ogóle jestem poduchomaniakiem i najchętniej miałabym ich bardzo dużo. Tylko gdzie to wszystko ułożyć?

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.

2011-05-27T13:20:00.002+02:00

Kiedyś wydawało mi się, że stworzenie własnego przepisu wymaga od autora bycia doświadczonym ekspertem. Że mieszanie składników w odpowiednich proporcjach jest jak praca w laboratorium - zawsze musi być dokładnie odmierzone i zaplanowane. Piec zaczęłam właściwie odkąd mam bloga. Wypróbowałam przeróżne przepisy, sprawdziłam co wychodzi mi najgorzej (wciąż walczę z sernikiem), a co najlepiej (jestem dobra w pieczeniu ciasta marchewkowego). Przepisy modyfikowałam, dodawałam składniki według uznania. Dziś powstał mój własny przepis na szczególne muffiny. W ich składzie znajdują się bowiem wyjątkowe owoce - jagody Goji. Owoce te są niesamowicie zdrowe, mają ogromne ilości karotenu i witaminy C. Zaleca się ich spożywanie, ponieważ podnoszą odporność, mówi się także o ich działaniu odmładzającym. Używałam ich na Mistrzostwach Polski Baristów do przygotowania swojego drinka dowolnego. Ich ekologiczny charakter podkreślał cechy mojej organicznej mieszanki kawy.

Ale dziś nie o tym. Chciałabym podzielić się z Wami przepisem, bo muffiny które upiekłam wyszły naprawdę bardzo dobre i ciekawe w smaku - są niezbyt słodkie ( użyłam cukru melasowego ), mięciutkie, a owoce goji nadają im lekko figowego aromatu i smaku.

Do przygotowania moich muffinów potrzebne będą:

2,5 szklanki mąki
1 szklanka cukru melasowego
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody
1 opakowanie ( 8g ) cukru wanilinowego ( może być 1/2 ziarenek z laski wanilii, ja akurat nie miałam )
200g suszonych owoców Goji

1 szklanka jogurtu naturalnego
1 szklanka mleka
2 jajka
1/2 rozpuszczonej i ostudzonej Kasi

Przygotowanie jest proste jak w przypadku prawie każdych muffinów. Suche mieszamy osobno, mokre osobno. Łączymy wszystko w jednej misce, w razie potrzeby dodajemy mleka ( ciasto ma być dość lejące ), napełniamy papilotki w 2/3 wysokości i pieczemy w 175*C w termoobiegu, ok 15 - 20 min.
Muffinów wychodzi dość sporo, mi wyszło 21, można więc modyfikować porcje w miarę potrzeby.

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę miłego, słonecznego popołudnia. W Poznaniu pogoda strajkuje i chmury nie chcą pozwolić wyjść słońcu.

PS. Czy ktoś z Was wie jak zrobić girlandy z trójkątnych chorągiewek? Chciałabym coś takiego uszyć ale nie wiem za bardzo jak. Pomożecie?

Buziaki!

spokojnie, zielono.

2011-05-22T14:48:00.002+02:00

Pomału staję się pełnowymiarowym ogrodnikiem. Do tej pory moje działania ograniczały się do roślin parapetowych, a wiosną, latem i jesienią rozszerzały do balkonowych. Teraz zaczynam cudownie odprężające i bardzo przeze mnie lubiane podróże do wszelakich centrów ogrodniczych. Środek maja to idealna pora na zakupy młodych sadzonek. Wszystkie liście mają barwę soczystej, świeżej zieleni i aż proszą, aby zabrać je ze sobą. Skusiłam się na okrywowe róże i lawendę. Tą ostatnią mogłabym obsadzić pół Tajemniczego. Pięknie pachnie, pięknie wygląda... No i co ważne dla ogrodników dbających o swoje rośliny - odstrasza mszyce, np. z róż.

Szukam inspiracji ogrodowych w internecie(np: tu - cudooo!), przeszukuję zagraniczne blogi, marzę o pięknych dodatkach: balii obsadzonej kaskadą roślin, drewnianych meblach, pięknych poduchach... Ostatnim zakupem w IKEI były właśnie poduszki. Zakochałam się w nich w kawiarni, do której często wpadamy z J. Postanowiłam, że choćby nie wiem co MUSZĘ je mieć, bo z zielenią roślin komponują się idealnie. No i mam. Najbardziej chciałabym mieć do kompletu poduchy z lnu z napisami botanicznymi, takimi jakie można kupić np. w H&M (coś jak tu.) Nie wiecie może czy można zamawiać u nich przedmioty do PL? I czy może któraś z Was chciałabym też coś z działu Home? Bo chyba w Polsce nie uda mi się dostać nic botanicznego drukowanego na poduchach.

Zbieram ładne nowe-stare rzeczy i gdzieś tam marzę sobie, jak mogłoby to być...
Dużo pracy przed nami, dużo pomysłów w głowie. No i dużo miłości - bo bez niej niczego by nie było.

Pozdrawiam!

naturalnie, że naturalnie.

2011-05-16T16:40:00.001+02:00

Jestem ogromną fanką naturalności. Uwielbiam ekologiczne podejście do życia, podziwiam ludzi, którzy całe swoje życie podporządkowali stylowi eko. Ja niestety nie jestem ekologiczna w 100%. Mam swoje nieekologiczne słabości - długie kąpiele, używanie kubków jednorazowych zamiast wielorazowych ( dobrze, że chociaż są z papieru ). Mimo to staram się znajdować przedmiotom nowe zastosowanie, odkopywać je czasem wprost ze śmietnika ( patrz: znaleziona na osiedlu walizka ). Recykling jest fajny, modny i pożyteczny!
Zwariowałam na punkcie słoi - weków. Używam ich jako pojemników na różne przedmioty, jako wazonów, ostatnio też jako miseczek, np. na pistacje.

Marzy mi się zapełnienie jednego ze słoi starymi kluczami. To mój mały konik, i lubię je zbierać. Trudno niestety je znaleźć, więc kolekcja baaardzo powoli się powiększa. Szkoda, że nie mam dostępu do takich kluczy, bo chętnie bym je wyeksponowała w moim słoju.
Podoba mi się bardzo pakowanie prezentów w szary papier i obwiązywanie ich zgrzebnym sznurkiem. Wygląda to elegancko, pomimo swojej prostoty. Wyszukuję różne rodzaje sznurków gdzie się da i kupuję na kilometry, to kolejna moja mała, naturalna obsesja.

Marzy mi się, aby Tajemniczy Ogród pełen był pachnących ziół. Szukam takiej lekko włochatej odmiany ogrodowej mięty. Udało mi się znaleźć dosłownie kilka gałązek. Mam nadzieję, że szybko urośnie, bo chciałabym aby mięty było naprawdę dużo. Najfajniej jednak hodować rośliny od sadzonki, bo wtedy satysfakcja jest zdecydowanie większa. Rośliny rozmnażane własnoręcznie lub podarowane przez kogoś są najwdzięczniejsze.

Ekologiczne podejście to także pakowanie zakupów w ekologiczne torby, to segregowanie śmieci, to oszczędzanie energii (np. po naładowaniu komórek ładowarki sio z kontaktu!) i wody.
Nie jestem ideałem, ale bardzo chcę się poprawić. Pomału, pomału pozbywać się słabości i działać tak, żeby Ziemia obrywała jak najmniej. Bo co by było gdybyśmy bez przerwy ją niszczyli i zapomnieli o tym, że trzeba o nią dbać? Gdzie byłaby natura? Gdzie bylibyśmy my?

Pozdrawiam Was,
Agnieszka.

2011-05-09T23:44:00.000+02:00

Pochłonął mnie całkowicie. Skradł moje serce. Dłonie mamy spracowane, połamane paznokcie, podrapane ręce, ramiona i plecy. Kolana bolą od klękania na gołej ziemi. Działanie intensywne, z efektami. Znalazłam swój kawałek Tajemniczego Ogrodu.

Poprawiamy to, z czym przyroda poszalała - wybiegłe pędy, pokrzywione gałęzie, gąszcz chwastów. Pielęgnujemy to co najpiękniejsze - kwieciste krzewy, pachnące iglaki... A przy okazji trafiam na prawdziwe perełki - stare słoje ze szklanymi pokrywami, zmurszałe donice i... ono. Czerwone, obdrapane, przepiękne.

A najdziwniejsze jest to, że J. wcale się nie buntuje, jak wyciągam to wszystko i zachwycam się godzinami. Cud?

Pozdrawiam!

halo halo!

2011-04-22T18:49:00.001+02:00

Dziś przez przypadek usunęłam bezpowrotnie stary design bloga. W pierwszym momencie lekko się przeraziłam, ale po chwili stwierdziłam, że właściwie to dlaczego nie? Pokombinowałam, posiedziałam i taka oto zmiana nastała. Podoba mi się całkiem, jest prosto, minimalistycznie, SZARO. Czyli dokładnie tak, jak lubię. Siedzę i oglądam swojego bloga, poprawiam logo, całkiem mi się podoba! A Wy co sądzicie? "Pasuje" mi taki wygląd?

Piękna dziś była aura na zdjęcia. Od rana poszalałam trochę w kuchni, upiekłam czwartą wersję sernika - zobaczymy co z tego wyjdzie. Marzę o tym ,zeby w końcu trafić w taki idealny, wyczekany smak. Może tym razem? Jutro się dowiemy, bo robimy wielką rodzinną świąteczno-imieninową herbatę i cała rodzina będzie próbowała, a o sprawiedliwy i szczery werdykt jestem spokojna. W każdym razie z sernikami wciąż ćwiczę, wciąż szukam i próbuję. W końcu musi się przecież udać!

Imieninowo dostałam od mojego J. tak piękne żonkile, że nie mogłam się powstrzymać i obfotografowałam je z góry do dołu. Powstało kilkanaście zdjęć, które mi się podobają, ale pokażę tylko kilka, bo nie będę Was zasypywała moją wizją świata.

Pomyślałam sobie, że z racji tego, że taki mam dobry humor, i w ogóle pięknie jest na świecie, przygotuję dla Was niedługo małe CANDY. Ot tak, z przyjemności dawania. Bo chcę się podzielić tym, że u mnie ostatnio Słonko świeci naprawdę mocno. I to nie tylko to za oknem.

Tymczasem życzę Wam przyjemnego, świątecznego weekendu i wysyłam ogromniaste buziaki!

Pozdrawiam,
Agnieszka.

mało!

2011-04-18T17:37:00.000+02:00

Okropnie mnie mało ostatnio. Czas jakoś dziwnie rozłazi mi się między palcami i nie mogę się porządnie zorganizować. Dlaczego? Nie potrafię sobie tego wyjaśnić.
Wróciliśmy z nart i oprócz organizacyjnych klap typu czekanie na zakwaterowanie ponad dwie godziny, czy zwracanie kaucji tylko części uczestników, sama wycieczka była cudowna. Co prawda nikomu nie życzę siedzenia w niewygodnej pozycji przez 17h w autokarze, ale stoki wynagrodziły nam wszystko. Pierwszy raz w życiu miałam narty na nogach. Prywatny Instruktor, który ma nieskończone pokłady cierpliwości, jest jak zbawienie! Co prawda bywałam nieznośna, ale mam nadzieję, że mi to wybaczył. Niespodziewany upał pozwalał na opalanie się na leżakach, ale niestety topił śnieg - jeździliśmy między 9 a 14, bo później narty przeradzały się w sport wodny. Ja w każdym razie najeździłam się po uszy, mam nadzieję że J. może choć w części podpisać się pod tym stwierdzeniem.
We Włoszech szukałam dobrej kawy. Podczas tygodniowego pobytu udało mi się wypić 2, słownie: dwie!, całkiem niezłe cappuccino. Okropne, że wielu ludziom wydaje się, że we Włoszech kawa rządzi - to nieprawda! Włoska kawa jest fuj, i może to ocena nieobiektywna, ale my trafialiśmy na prawdziwe świństwa! Nie polecam NIKOMU tamtejszej kawy, Włochy zdecydowanie NIE są stolicą pysznego cappuccino.
Udało mi się przywieźć stamtąd przeurocze obrączki na serwetki i mam nadzieje, że dane mi będzie ich używać. Są bardzo w stylu vintage i sądzę, że z lnianymi serwetkami będą prezentowały się wyjątkowo dobrze.

W końcu zrobiło się ciepło i mam nadzieję, że uda nam się wcielić w życie plan prac ogrodowych w pewnym ważnym miejscu. Weekend majowy chcielibyśmy przeznaczyć na ogólne uprzątnięcie ogrodu, a później zacznę zastanawiać się co mogłoby tam rosnąc. I tu kłania się to o czym zawsze marzyłam: kształtowanie terenów zielonych... Niestety nie wszystkie marzenia można spełnić w sposób profesjonalny. Może więc ów ogród będzie namiastką takiego projektowania? Chciałabym, żeby teraz już wszystko potoczyło się w równym, spokojnym tempie. Będę wtedy szczęśliwa. Właściwie to jestem, na samą myśl o tym, jak mogłoby być...

Pozdrawiam!

kolejne powroty.

2011-03-30T11:42:00.002+02:00

Od soboty jestem w domu. Tyyyle się działo, że nawet nie miałam chwili, aby spokojnie napisać, że już wróciłam.

W sobotę naszego łaciatego Misia Uszatka pogryzł pies i Toffik stracił część ucha. Byliśmy na szyciu i na szczęście wszystko póki co goi się dobrze. Silna i zdrowa jest ta nasza ruda bestyjka, więc mam nadzieję, że wszystko będzie w porządku. Zdjęcie Misiaka mam, ale oszczędzę Wam tego smutnego widoku - Rudy wygląda jak prujący się miś...

Po dwutygodniowym pobycie w Warszawie i MPB 2011 mogę się pochwalić, że na dzień dzisiejszy jestem 5tą baristką w Polsce - myślę, że jak na pierwszy raz to całkiem nieźle, choć moja ambicja podpowiada mi, że mogłoby być lepiej. Za rok!

Po raz kolejny przekonałam się, że miło jest, kiedy druga osoba słucha tego co mówię. Kobiety kochają dostawać kwiaty, a jeśli mężczyzna postara się i słucha, jakie lubią NAJBARDZIEJ, to wtedy jest naprawdę miło. Mój mnie słucha i wie, że niekoniecznie lubię róże. Dlatego jeśli już dostaję kwiaty, to są to takie, które uwielbiam. W sobotę dostałam kosz przepięknych miniaturowych bratków. I jak mam nie myśleć, że On jest najkochańszy na świecie?

Pozdrawiam Was serdecznie!

PS. W piątek znowu zaczyna się szaleństwo - jedziemy na narty do Livigno!

pudrowy róż.

2011-03-09T12:45:00.001+01:00

Kiedyś nie znosiłam tego koloru. Kiedyś kiedy byłam kilka lat młodsza wydawało mi się, że taki kolor charakteryzuje puste lalunie, jest za słodki i za różowy. Dziś uwielbiam ten odcień. Gdybym mogła decydować pewnie choć jedną ścianę w sypialni pomalowałabym na taki kolor. Jest przytulny, delikatny, nie męczy oczu. Myślę o nim od wczoraj, od kiedy to na moim stoliczku zrobionym z podstawy od Singera zagościł piękny, oszałamiająco pachnący bukiet - jest przecudny!

Kiedyś myślałam, że chciałabym mieć swoją kwiaciarnię. Teraz myślę o czymś innym - może powinnam zostać baristką-florystką? Skala moich zainteresowań jest szeroka i dzięki temu nigdy się nie nudzę. Rośliny, kuchenne podboje, kawa, fotografia - może kiedyś coś z tego będzie?

Pod koniec zeszłego roku przyjechał do nas pan stolarz i podjął się przygotować dla mnie blat do mojej ukochanej singerowej podstawy. Otóż wytłumaczenie jak ma wyglądać kawałek drewnianej płyty wcale nie jest takie proste. Oprócz podania wymiaru i grubości musiałam zadecydować o tym jak bardzo zaokrąglić brzegi i czy profil blatu ma być ścięty prosto czy trochę zaokrąglony. Dobieranie koloru było już kwestią pana stolarza - zabrał moją ramę od lustra i obiecał dobrać kolor najlepiej jak potrafi. Tydzień temu przywiózł gotowy blat, już chciał przykręcać do podstawy, ale... coś mnie tknęło i kazałam mu go położyć "na lewą" stronę. Na "mojej" stronie było więcej sęków, faktury, była tym czego szukałam! I tak oto mam swój wymarzony stolik z przykręconym "do góry nogami" blatem. Jestem nim zachwycona, bo jest niezbyt duży, ale rewelacyjnie sprawdza się w roli biurka czy małego stoliczka.
No i pięknie wygląda na zdjęciach!

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.

PS. Wianek zrobiła moja Mama, ja dowiązałam tylko kokardkę i gotowe! Proste rozwiązania są najlepsze i zwyczajnie urocze.

co doprowadza mnie do białej gorączki.

2011-03-05T14:22:00.001+01:00

Dzisiaj muszę uzewnętrznić swoją złość. Taki dzień. Bo weekend bez słońca, a cały tydzień było ładnie. Bo chciałam zrobić piękne śniadanie a wyszły mi... kapciowate cosie. Ale po kolei.
Generalnie jestem osobą pozytywnie nastawioną do świata, nie tak łatwo mnie zdenerwować - zdecydowanie utemperowałam swój charakter w ciągu ostatnich lat. Lubię ludzi, lubię z nimi przebywać i z nimi rozmawiać. ale jest jedno podstawowe ALE... Lubię swoją pracę, w której owych ludzi spotykam, mamy stałych gości, z którymi lubimy poplotkować, pośmiać się - znamy ich potrzeby, a oni znają nasz sposób pracowania. Szanujemy swoje przyzwyczajenia. Czasami jednak przychodzą ludzie, którzy doprowadzają mnie do szału. Wchodzi gość, ja grzecznie stojąc przy kasie witam go uśmiechniętym "Dzień dobry!" i co dostaję w zamian? Ignorancję! Już wtedy wiem, że się "nie dogadamy". Nie czuję takich osób, nie mam ochoty pomagać im w wyborze tego, na co mają ochotę z szerokiego menu kawiarni. Najgorzej, kiedy ktoś taki podchodzi do kasy i mówi "Duże latte / małe cappuccino / cokolwiek innego". Ciśnie mi się wtedy na usta "Poproszę?!" i przysięgam, obiecuję, że kiedyś nie wytrzymam. Nie cierpię ludzi, którym wydaje się, że my jesteśmy za barem po to, żeby usłużnie wykonywać ich polecenia. Wydanie 15zł na kawę naprawdę nie obliguje do zachowywania się jak pan i władca wszechświata. Stary Browar to dość prestiżowe centrum handlowe. Wydawałoby się, że do takiego miejsca przychodzą raczej eleganccy ludzie z klasą. Nic bardziej mylnego! Oprócz cudownych osób, które są stałymi bywalcami kawiarni, jest masa przypadkowych, koszmarnych ludzi. Przysłowiowa słoma z butów ciągnie się za nimi już od progu. I przysięgam: kiedyś nie wytrzymam i naprawdę komuś "odburknę" - bo nienawidzę kiedy komuś wydaje się, że jest lepszy, kiedy nie ma ku temu powodu, i na dokładkę to pokazuje wszem i wobec.

Drugim powodem mojej frustracji są poranne, cynamonowe wypieki. Chciałam zrobić Mamie i mi babskie śniadanko - bułeczki, konfitura malinowa, serek śmietankowy, kakao... Plan byłcudowny! Wszystko super przygotowane, ładnie podane tylko te cholerne bułki wyglądały jak małe chleby / ciasta / kapcie. Uparłam się więc i właśnie wstawiłam do pieca drugą partię. Żeby sprawdzić, czy to ze mną jest coś nie tak, czy o co chodzi. Tym razem ciasto ugniótł mi Kiciuś i wyszło rewelacyjnie gładkie, i pięknie rośnie. Nie podejmę się już wyrabiania drożdżowego ciasta ręcznie - co to to nie. Bo i po co, kiedy sama nie muszę tego robić? Uff.
Każdemu, kto dotrwał do końca tego marudnego posta serdecznie gratuluję i zapraszam na cynamonowe bułeczki - bo tym razem się udały!

Pozdrawiam,
Agnieszka.

słodko-kwaśno.

2011-02-27T10:21:00.001+01:00

Eksperymentuję dalej. Wczoraj przekopywałam stosy kulinarnych blogów w poszukiwaniu czegoś, co mnie zaskoczy. Na blogu Moje Wypieki znalazłam przepis na "Lemon Meringue Pie". Wczytałam się w opis, a kiedy okazało się, że wszystkie potrzebne składniki mam w domu, wzięłam się do pracy. Opis wykonania tarty jest idealny na wyżej wspomnianym blogu, więc nie ma sensu, żebym zamieszczała go tutaj. Natomiast muszę powiedzieć, że pierwszy raz w życiu piekłam bezę. Co prawda moje doświadczenie bogatsze o robienie makaroników, pozwoliło mi ocenić, czy "krem" na bezę jest już gotowy, ale nie sądzę, żeby osoby które wcześniej nie piekły tego typu rzeczy miały z tym jakiś problem. W tym miejscu muszę zamieścić pochwalne peany dla mojego KitchenAida. Regulacja obrotów miksera w tak dużym zakresie jest bardzo pomocna przy robieniu bezy. 10 stopniowa skala pozwala na maksymalne wykorzystanie mocy robota, a piana z białek wychodzi niesamowicie gęst i bardzo... kremowa - zupełnie inna niż przy użyciu zwykłego, ręcznego miksera. Kolejny raz uświadamiam sobie, że warto wydać więcej pieniążków i mieć coś, co naprawdę pomaga. I pomimo, iż wiem, że dla niektórych osób kupowanie drogiego miksera to szaleństwo, to ani sekundy nie żałuję, że mam to moje kremowe cudo. Pomaga bardzo i jeśli ktoś z Was waha się, czy kupić to ja mówię: KUPIĆ! To jeden z najbardziej, o ile nie najbardziej, trafionych zakupów jakich w życiu dokonałam.

Co do samej tarty - mi bardzo smakuje. Budyniowa masa jest mocno cytrynowa i kwaskowata. Beza jest chrupiąca z zewnątrz i mięciutka, puszysta w środku. Kruche niezbyt słodkie. Bardzo ciekawy pomysł, warto wypróbować taką tartę, bo jest trochę inna niż wszystkie, które miałam okazję do tej pory robić. Ale zasmakuje tylko tym, którzy lubią połączenie smaków słodkiego i kwaśnego w jednym cieście - jest specyficzna.

Ostatnio na moim blogu niewiele się dzieje. Bardziej kulinarnie się tu zrobiło niż wnętrzarsko. Nie mam możliwości działania wnętrzarskiego póki co, bo nie można w nieskończoność przestawiać tych samych mebli w tym samym pokoju. Zmęczona już tym jestem. Teraz działam bardziej kawowo, Mistrzostwa zbliżają się wielkimi krokami. Zima działa na mnie atwórczo i akreatywnie. Potrzebuję mocnego, wiosennego kopa i jakiegoś bodźca, który sprawi, że znowu w mojej głowie będzie masa pomysłów na codzienne życie. Bo póki co mam pomysły, ale na coś zupełnie innego, co jak na razie jest zupełnie niewykonalne i totalnie w fazie rozmyślań o. Zobaczymy. Trzeba brnąć do przodu i działać z tym, z czym mogę na chwilę obecną.
Potrzebny mi chyba zimny prysznic i zapach wiosennego wiaterku, ale to mam nadzieję już niedługo. W końcu za 22 dni wiosna!

Pozdrawiam Was serdecznie, chociaż dość chaotycznie.
Agnieszka

EDIT: Właśnie wcinam kolejny kawałek. I naszło mnie, że przy ścieraniu skórki z cytryny trzeba uważać, żeby nie ścierać białego spod żółtej skórki, bo wtedy krem zrobi się niedobry - będzie miał posmak goryczki.

do trzech razy...

2011-02-23T10:16:00.001+01:00

W końcu! W końcu mi się udało! Walczyłam z Panem Sernikiem już dwa razy - próbowałam różnych przepisów. Wczoraj zamarzyłam o takim gorącym, prosto z pieca, z delikatnie jeszcze płynnym środkiem. I wzięłam się do pracy.

Podeszłam do Niego inaczej, niż poprzednio. Postanowiłam, że go przechytrzę. Z kubkiem herbaty w pogotowiu, na spokojnie, powoli przygotowałam kruche ciasto:

400g mąki
4 żółtka
250g masła
50g cukru
szczypta soli

Wszystko wrzuciłam do miski i nigdzie się nie spiesząc zagniotłam kulę, zawinęłam w folię i włożyłam do lodówki.
Żeby zmylić Pana Sernika, ciasto zostawiłam same sobie, a ja... zabrałam się za sadzenie cebulek moich ulubionych, zielonych, szczawików. Po jakichś 20 minutach, wróciłam do kuchni, aby przygotować serową masę:

1kg twarogu "z wiaderka" - użyłam "Jana"
5 jajek - osobno białka i żółtka
230g cukru pudru
4 łyżki mąki ziemniaczanej
cukier waniliowy ( użyłam 16g )
100ml śmietany kremówki
100g masła
duuużo rodzynek

Masło utarłam mikserem razem z żółtkami, następnie dodałam cukier puder i cukier waniliowy, mąkę, oraz śmietanę kremówkę wymieszaną z mąką ziemniaczaną. Na końcu wrzuciłam do masy ser i dokładnie wmiksowałam.
Moja wersja jest z rodzynkami. Czytałam gdzieś, że rodzynki do ciasta powinno najpierw namoczyć w ciepłej wodzie, żeby trochę napuchły a następnie obtoczyć w mące ziemniaczanej, żeby nie opadały na dno. Tak przygotowane rodzynki dorzuciłam do masy serowej.
W osobnej misce ubiłam na sztywną piankę 5 białek pozostałych z jajek, których żółtka użyłam do serowej masy. Tak ubitą pianę ostrożnie wmieszałam drewnianą łyżką ( absolutnie nie można używać na tym etapie miksera - pianę łączymy z masą delikatnie, aby nie zniszczyć puchatej struktury ) w serową masę.
W trakcie kiedy przygotowywałam masę, wyłożone na formę, i ponakłuwane widelcem, 2/3 kruchego ciasta podpiekłam 15min w nagrzanym do 200*C piekarniku. Po wyjęciu spodu z piekarnika zmniejszyłam temperaturę do 180*C, serową masę wylałam na ciasto a z pozostałej, 1/3 ciasta ułożyłam delikatnie kratkę na wierzchu masy. Wstawiłam Pana Sernika do pieca, i przez godzinę modliłam się, żeby nie wyciął mi jakiegoś numeru... Po godzinie pięknie wyrośniętą czapę zostawiłam w wyłączonym piekarniku z uchylonymi drzwiczkami.
Troszkę opadł, ale nie gniewam się, bo udało mi się w końcu pokonać nieugiętego Pana Sernika, i w końcu nawiązaliśmy współpracę - on pięknie opalony i porządnie wygrzany wyszedł z piekarnika, a ja dumna jak paw, przygotowałam sobie kubek mocnego Earl Grey'a i rozpoczęłam ten, mam nadzieję, przyszłościowy romans.

wracam i... za moment znowu zniknę.

2011-01-30T11:32:00.000+01:00

Wczoraj wieczorem wróciłam z Warszawy. Z dużym i fascynującym bagażem kawowych doświadczeń.
Przygotowywałam się tam do eliminacji do Mistrzostw Polski Baristów. Odbyło się wiele treningów, polało się naprawdę dużo kawy. Chwilami było bardzo wesoło, a chwilami miałam ochotę rzucić to wszystko w cholerę i... odpuścić. Na szczęście tego nie zrobiłam. Poświęciłam się na tyle na ile mogłam i potrafiłam. Z efektem zadowalającym: eliminacje przeszłam, w marcu wystąpię w Mistrzostwach Polski Baristów. Jeszcze pół roku temu nawet nie sądziłam, że wszystko się tak potoczy - a tu proszę. Jestem szczęśliwa, ale jednocześnie przerażona nawałem pracy jaki czeka mnie podczas przygotowań do samych MPB. Póki co teraz cieszę się, że jestem już w domu. Warszawa jest fajna i daje dużo możliwości, ale... nie ma to jak w domu. Mój pachnie teraz cynamonową herbatą i ziarnami kawy, na której startowałam w eliminacjach. Jest spokojnie i przyjemnie.
Mogę na chwilę przysiąść aby za chwilę znowu zniknąć, bo... przecież trwa sesja! Dokończę to, co powinnam, i chyba wtedy dopiero odpocznę. A tymczasem zmykam się rozpakować, żeby już naprawdę poczuć się jak w domu.

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka.

wiosna?

2011-01-09T14:36:00.000+01:00

Wcale bym się nie obraziła! Dzisiaj było przecudownie, przemiło i... ciepło! Spacer ładuje akumulatory, daje kopa energii i sprawia, że znowu chce mi się działać. Słonko świeciło, pies wariował w błotku i kałużach, ja prawie pogubiłam kalosze w bagienku pełnym śniegu i błota. Super było!

Wczoraj jeszcze zaliczyliśmy basen, dzisiaj chyba znowu pójdziemy. Fajnie! Kiedyś sporo pływałam i byłoby doskonale tak się porządnie rozpływać. Pewnie tak właśnie będzie, bo i ja i mój J. lubimy się ruszać i trochę zmęczyć. Jest dobrze, zdecydowanie lepiej nić przez ostatnie dni - mam nadzieję, że wiosna idzie powolutku, bo śnieg już długo mamy i wcale bym się nie obraziła, gdyby zima sobie poszła i wróciła w grudniu...

Buziaki,
Agnieszka.

rozmyte wszystko...

2011-01-06T20:01:00.001+01:00

...z koloru i z uczuć jakieś takie wyprane. Nie wiem dlaczego, ale od kilku dni mam jakiś taki... uczuciowy dysonans. Niby wszystko pięknie, ładnie... a jakoś cieszę się przez 10min i... ulatuje ze mnie cała radość - jak z przedziurawionego balonika. Co jest? Za długo już zimę mamy, czy o co chodzi? Nie umiem tego wyjaśnić. A na dodatek kolejne 2tygodnie szykują się dość ciężkie. Kolokwia, zaliczenia, projekty... no i eliminacje do Mistrzostw Polski Baristów w Warszawie. Z tego akurat się cieszę, ale dużo będzie ciężkiej pracy i chyba niestety trochę ta przyszłopiątkowa przyjemność zostanie przyćmiona...

Jakąś godzinkę temu zachciało mi się czegoś szybkiego, słodkiego i z płatków owsianych.
Upiekłam muffinki owsiane z orzechami włoskimi. Jeśli ktoś ma ochotę na ładnie wyglądające babeczki o ciekawym smaku, to polecam je upiec. Pracy mało, a efekt szybki i bardzo przyjemny.

Składniki suche:
- 10 czubatych łyżek mąki
- 9 czubatych ( nabrać ile się da! ) łyżek płatków owsianych
- orzechy włoskie*
- 2 łyżeczki proszku do pieczenia
- 1/2 łyżeczki cynamonu
- 1/2 łyżeczki soli
- 3 czubate łyżki cukru

Składniki mokre:
- 2 roztrzepane jaja
- 250ml mleka
- 75ml oleju
- 5 łyżek płynnego miodu

* orzechów ma być tyle ile płatków, więc można odmierzyć te 9 łyżek płatków w szklance, a później wsypać do niej tę samą ilość orzechów. Orzechy należy rozdrobnić wrzucając je do foliowego woreczka i... przykryte ściereczką rozbić tłuczkiem do mięsa - najlepiej na desce do krojenia - niezbyt drobno.

Suche wymieszać, mokre wymieszać. Wlać masę w dziury w blaszce ( nie miałam papilotek więc blaszkę wysmarowałam olejem i posypałam bułką tartą żeby nie przywarły ) - ja wlałam pełne - i piec ok 20 - 25min w nagrzanym do 200 stopni piekarniku. Studzić w piekarniku przy otwartych drzwiczkach, bo muffiny lubią sobie czasem opaść.

Humor poprawiły na tyle na ile mogły, bo bardziej i tak się nie da. Chyba mam jakiś spadek formy. Lepiej, żeby mi się poprawiło, bo potrzeba mi duuużo energii na najbliższe dni.

Pozdrawiam Was serdecznie i cieszę się, że tu wpadacie - na to przynajmniej wskazuje licznik wejść na bloga.
Dziękuję!

Buziaki, Agnieszka.

mroźno!

2010-12-29T14:06:00.000+01:00

Ależ przymroziło! W Poznaniu w nocy było podobno -19 stopni! Szaleństwo! Od rana załatwiłam kilka spraw i idąc przez osiedle nie mogłam nadziwić się, jak pięknie może być wśród bloków! Drzewa wyglądają jakby w piórka były poubierane, śnieg na chodnikach posypany piaskiem i solą do złudzenia przypomina wzorem wierzch moich makaroników... Trochę szalone to porównanie, ale to pierwsze skojarzenie jakie wpadło mi do głowy - serio, serio! Wróciłam i zakopałam się standardowo pod kocykiem z filiżanką gorącej, aromatycznej herbaty, którą dostałam od Ani z 'Home sweet home' w ramach herbacianego candy - dziękuję Ci Aniu, herbatka w 100% trafia w gust mojego podniebienia. Jest pyszna!

Zdjęcia takie zimowe, ale mimo wszystko wydaje mi się, że kolorystyka rozgrzewająco-otulająca.
I główna bohaterka - puszka kawowa - prezent podchoinkowy. Dobrze mam, nieprawdaż?

Buzi zimowe,
Agnieszka.

nastał czas...

2010-12-28T15:03:00.000+01:00

...relaksu, odpoczynku i samych przyjemności! Dziś odebrałam moje ciepluchne rękawice i chyba po raz pierwszy tej zimy nie zmarzły mi dłonie! To niesamowity komfort! Nie miałam pojęcia, że może być tak przyjemnie i ciepło. Byliśmy z Rudzielcem na spacerze, na tzw. polu. To taka duża łąka za moim osiedlem na którą chodzimy przez okrągły rok. Zimą chyba jest tam najpiękniej. W tygodniu w godzinach wczesnopopołudniowych niewiele osób się tam kręci, a co za tym idzie biega niewiele psiaków. Dziś to wykorzystaliśmy i Toffik mógł w spokoju pobiegać i poobwąchiwać każdy kawałek śniegu, którym był zainteresowany.

Muszę przyznać, że spacery są tak właściwie od niedawna przyjemne. Możemy teraz chodzić bez smyczy i bez zbędnego stresu, że Toffik ucieknie. Stało się tak dzięki mojemu J. który postanowił dać psu prawdziwą radość płynącą ze spacerowania ze swoimi ludźmi i... po prostu zaczął odpinać mu smycz. Ku mojemu zdziwieniu Rudy wcale nie miał ochoty na ucieczki, a wręcz zaczął się pilnować, kiedy zorientował się, że my wcale nie będziemy pilnowali jego. Och, jakaż to ulga mieć wolne ręce, szczęśliwego psa i czas na długie, spacerowe rozmowy. Cudownie!
Dzisiejsze -10 stopni przegnało nas porządnie, wymroziło nam nosy, ale spacer był wspaniały. Radość wybieganego psa jest bezcenna! A widoki? Tylko potęgują przyjemność.

Pozdrawiam Was spod kocyka rozgrzewając się herbatką.
Buziaki, Agnieszka.

wszystkiego...

2010-12-24T14:45:00.000+01:00

... co dobre,
inspirujące,
pełne miłości,
pełne radości,
tego, co Wam potrzebne
i wcale nie potrzebne,
ale będące przyjemnością.

WSZYSTKIEGO Wam życzę, Kochani!

Całuję świątecznie,
Agnieszka.

wylosowałam!

2010-12-20T18:53:00.000+01:00

Jak zwykle u mnie bywa, losowanie zostało opóźnione. Użyję tak popularnego teraz sloganu: "zima jak zwykle zaskoczyła drogowców", zaskoczyła i mnie i weekend spędziłam na tyle aktywnie, że nie udało mi się tu wpaść choćby na chwilę. Losowanie jednak się odbyło i nową właścicielką puszki zostaje... JASZMURKA! Jaszko, gratuluję Ci serdecznie i proszę o podesłanie adresu do wysyłki na mojego maila.

Urodziny miałam baaardzo przyjemne, prezenty trafione i sprawiające mi masę przyjemności. Testuję je już od soboty i wszystko sprawdza się wspaniale!
Świąteczne prezenty mam już wszystkie kupione, teraz pozostała kwestia opakowania i... jestem spokojna, że wszystko trafi do adresatów.

Anne dziękuję za piękne prezenty z herbacianego candy, Elle i Ushii dziękuję za śliczne przesyłki świąteczne.
Ja w tym roku się zgapiłam i totalnie nie zorganizowałam - mam nadzieję, że po świąteczno-noworocznym szale coś, gdzieś uda mi się wykombiować.

Pozdrawiam Was zimowo!
Agnieszka

Mikołajki!

2010-12-06T12:33:00.001+01:00

Doskonały mam humor od rana: zjadłam milion pierniczków, piję cynamonową herbatę... A do tego olśniło mnie, że wszystko układa się po mojej myśli. Nie mogę narzekać i nie narzekam - życie jest piękne, mam wszystko czego do szczęścia potrzeba i taka radocha to chyba aż nieprzyzwoita jest, ale co tam!

No i do tego wszystkiego mamy zimę! Nie pamiętam już, kiedy od początku grudnia było tyle śniegu. I pomimo tego, że wszyscy marudzą, że zimno, że komunikacja miejska nawala, i że najchętniej wszyscy pozamykaliby się w domach byle tylko nie wychodzić na dwór, my opatulamy się po same nosy i urządzamy zimowe spacery. A Toffik jest najszczęśliwszy na świecie, bo ma swoją Panią i Nowego Pana na wyłączność.

Miłych Mikołajek życzę wszystkim, moje są wspaniałe!

znowu na Was liczę! czyli...

2010-11-30T18:29:00.001+01:00

Poszukuję dziurkaczy w formie "tagów". Zależy mi na czymś, co wytnie mi kształt tagu z przeróżnych papierów. Poszukuję też tagów z kartonika / tekturki. Ale to wszystko powinno być dość duże. Tak z 5cm długości. No i coś, czego nie mogę nigdzie "dorwać": skąd TAKIE tagi z tym ciemniejszym kółeczkiem wokół dziurki? Zakochałam się w nich i nie mogę znaleźć. Pomocy!

puszka, słoje i pudełka.

2010-11-25T22:54:00.000+01:00

Puszka stara, kawowa - kolejna w prezencie od Niego. Wie czym mnie ucieszyć, rozweselić, rozczulić. Bardzo mnie to "rusza" za każdym razem kiedy widzę, że J. o mnie myśli i słucha tego o czym mówię, wie co lubię i o czym marzę. Urocze...

Pamiętacie jak pytałam, gdzie dostanę słoje podobne do takich chemiczno-aptecznych? Otóż takie słoje w ilości sztuk trzech kupiła mi Mama w poznańskiej Galerii Malta w TK Maxx'ie. Później dokupiłam sobie jeszcze dwa i tym sposobem mam ich pięć. Są niewielkie, chyba litrowe. Chciałabym jeszcze dwa duże - na cukier i mąkę. Może jeszcze się trafią?

W makaronikowym poście pisałam o pudełku z origami. Kilka z Was prosiło o "przepis" jak złożyć takie pudełeczko. Poniżej skrócony zdjęciowy kurs "Do-It-Yourself" z opisem słownym pod zdjęciami ( po kliknięciu zdjęcia zbiorczego odrobinę się ono powiększy ).

Potrzebujemy kartki w kształcie kwadratu - ja użyłam papierów do scrapbookingu gramatura 220g, wielkosć 30x30cm.

1. Kartkę składamy na pół z jednej strony, obracamy o 90° i też składamy na pół.
2. Do powstałego na środku przecięcia utworzonego przez linie powstałe przy składaniu doginamy rogi.
3. 2 przeciwległe rogi odginamy.
4. Do środkowego przecięcia zginamy w połowie zagięte już rogi, odginamy tak jak w punkcie 3 i doginamy pozostałe 2 rogi tak jak w tym punkcie. Zagięte ścianki muszą się "spotkać" w punkcie w którym stykają się rogi. Powtarzamy punkt 4.
5. Najtrudniejszy do opisania. Przeciwległe ścianki "stawiamy" i przy użyciu obu rąk odgięty róg doginamy do środka tak jak na zdjęciu. Jesteście dzielne Dziewczyny i poradzicie sobie na pewno przyglądając się mojemu zdjęciu.
6. Powtarzamy punkt 5. i doginamy 4 ściankę.

UWAGI: Aby zrobić pokrywkę do pudełeczka w punkcie 4 zagięcia rogów do połowy nie mają się stykać w punkcie w którym spotykają się wszystkie rogi. Musi zostać pomiędzy nimi ok 0,5cm przerwa aby pokryweczka wyszła odrobinkę większa niż spód.

Opis jest dość chaotyczny ale mam nadzieję, że dacie radę. W razie pytać postaram się odpowiedzieć w miarę możliwości na wątpliwości.

Pozdrawiam Was wieczorową porą,
Agnieszka.

rozdaję słodkości w czerwieniach, czyli...

2010-11-17T13:00:00.001+01:00

...urodzinowe CANDY! Ale o tym za chwilę...

Miłość do miłośnika czekolady skutkuje czekoladowymi eksperymentami w kuchni. Dziś upiekłam baaardzo czekoladowe ciasteczka cudownie rozpływające się w ustach. Są przepyszne i bardzo proste do zrobienia. Ja niestety czekoladę muszę ograniczać, bo jestem na nią uczulona, ale J. jak najbardziej może jeść ją w każdej postaci. Postanowiłam zrobić mu niespodziankę i wypróbowałam przepis na te czekoladowe cuda właśnie dziś.

Aby upiec takie ciacha potrzebujemy:

2 tabliczki gorzkiej czekolady
2 tabliczki mlecznej czekolady
2/3 kostki masła

To wszystko roztapiamy w kąpieli wodnej i pozwalamy masie przestygnąć. A w międzyczasie przygotowujemy resztę składników:

4 jajka
1 szklankę cukru
16g cukru waniliowego
2 szczypty soli
2 łyżeczki proszku do pieczenia
4 łyżki kakao
3 szklanki mąki

Jajka ucieramy z cukrem i cukrem pudrem, dodajemy ostudzoną masę czekoladową i resztę składników. Mieszamy i odstawiamy do lodówki na 1 godzinę. Ze schłodzonego ciasta toczymy w dłoniach kuleczki wielkości włoskiego orzecha i obtaczamy w cukrze pudrze. Pieczemy 12min w 175st.

Moje ciasteczka się studzą i po drodze na uczelnie podrzucę je Ukochanemu do pracy.

Od poniedziałku mieszkają u mnie... 2 szwedzkie koniki Dala. Ręcznie strugane i malowane, prosto z Dalahäst... Urocze! Mimo to dla mnie największą wartość ma mój własny konik Dala od J.
Jest jedyny i wyjątkowy. Najlepszy!

A co do CANDY... Za miesiąc, 18go grudnia, skończę 21 lat. Chciałabym podzielić się czymś miłym z Wami i w tym dniu wylosuję osobę, do której trafi... Metalowa, czerwona puszeczka z napisem "Baked With Love" - ta wyższa na zdjęciu. Jeśli ktoś ma na nią ochotę to zapraszam do wpisywania się w komentarzach do północy 17.12 i umieszczania informacji o CANDY na swoim blogu, jeśli się takowego posiada.

Jakoś tak skandynawsko się zrobiło u mnie?

Pozdrawiam Was bardzo jesiennie,
Agnieszka

nuuudzi mi się...

2010-11-11T14:59:00.000+01:00

...do kwadratu. Od tygodnia siedzę w domu, bo miałam jakieś dziwne zawroty głowy i byłam osłabiona, a w poniedziałek spuchły mi migdałki i teraz są wielkości śliwek. Gorączka też mnie nie oszczędziła i tak się huśta w granicach 36,6°C do 39,1°C. Koszmar! Na szczęście odwiedziłam lekarza i antybiotyk zaczął działać bo czuję się zdecydowanie lepiej. Leżenie w łóżku mi zbrzydło, jestem znudzona i marudna. Mój Ukochany J. dzielnie znosi moje jęki i narzekania. Sam jest mocno zmęczony bo biega między pracą, nauką i zajęciami. A ja jeszcze jestem na tyle okrutna, że mój parszywy humor zwalam mu na głowę. Ale obiecuję poprawę! Po prostu to ta wstrętna pora roku mnie tak rozkłada... Na szczęście poprawa następuje i będzie tylko lepiej. Dziś rano miałam jakiś wyż w formie i wykombinowałam sernik.

Nie jest jeszcze co prawda mistrzostwem świata, gdyż mam za małą tortownicę i dzielenie ciasta, trochę niedokładne, na dwie mniejsze skutkuje średnimi efektami cukierniczymi. Przepisem podzielę się jak upiekę ciasto tak, jak powinno być. Póki co mam w końcu coś upieczonego i zajadam do herbatki. Najwyraźniej już mi lepiej. Mam w planach wykonanie pewnego projektu i chyba... po prostu zaraz się za niego zabiorę. Efekty wkrótce?

Pozdrawiam jesiennie!

makaronikowe szaleństwo.

2010-11-07T09:57:00.001+01:00

W ramach mojego kiepskiego samopoczucia odpoczywam sobie w domciu. Przeszukuję internet wzdłuż i wszerz w poszukiwaniu ciekawych pomysłów, ułatwiających życie rozwiązań i ładnych, przyjemnych dla oka obrazków. Wpadłam na pomysł, że upiekę coś co jest bardzo szybkie i właściwie nie wymaga mojego wysiłku ( ach, KitchenAid, który robi wszystko za mnie... ). Co prawda naczytałam się, że upieczenie makaroników to tak naprawdę nie lada wyzwanie, bo mają swoje "prawa". Stwierdziłam jednak, że nie może być aż tak źle i najwyżej jak nie wyjdą to spróbuję jeszcze raz. Pierwszą partię przygotowałam z zbyt małej ilości migdałów i dodatkowo użyłam płatków migdałowych a nie całych migdałów w skórce. To był błąd - masa była zbyt rzadka i makaroniki nie urosły tak jak trzeba. Były smaczne, lecz za mało migdałowe i... puste w środku. Zbyt lekkie po prostu.
Za drugim razem poszło świetnie - masa gęsta, makaroniki ładnie nakrapiane dzięki zmiksowaniu ich w skórce...

Z tego co zdążyłam przeczytać w ramach mojego makaronikowego dokształcania się, są bardzo różne szkoły mówiące co i jak należy robić po kolei. Podzielę się z Wami przepisem, ale czynności któr wykonywałam robiłam "na czuja" zbierając informacje z kolejnych przepisów. Myślę, że makaroniki są łatwymi do wykonania ciasteczkami, ale trzeba pamiętać, że lubią być traktowane we właściwy dla siebie sposób. Wydaje mi się, że przy tego rodzaju ciasteczkach, trzeba podejść do nich ze spokojem, nie spiesząc się nigdzie. Samo przygotowanie masy jest bardzo krótkie, ale potrzebują one chwili na "wysuszenie" się.

Składniki:

120g białek ( jedno jajko ma ok 30g, mimo to najlepiej po prostu zważyć )
80g cukru
210g cukru pudru
120g migdałów zmiksowanych na drobny "proszek" ( ja miksowałam w blenderze, w pojemniku do... kruszenia lodu )
2 łyżeczki soku z cytryny

Wykonanie:

Białka ubijać z sokiem z cytryny. Kiedy zacznie robić się pianka dodać 1/2 cukru i ubijać na sztywniejszą piankę. Dodać resztę cukru i ubijać dalej - cały ten punkt powinien zajmować nie więcej niż 5min. Do masy dodawać w 3 porcjach wymieszane z cukrem pudrem migdały. Mieszać łyżką tak długo, aż powstanie gładka masa. Na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia "wyduszać" niewielkie ( moje miały ok 4cm ) "kropki" z makaronikowej masy używając rękawa cukierniczego z końcówką 1cm ( ja niestety rękawa nie mam - swoją drogą, gdzie to kupić, żeby było PORZĄDNE? - i używałam foliowego woreczka z obciętym rogiem - tylko kolejna uwaga! nie wolno zbyt dużo uciąć, bo masa będzie się wylewała, a nie nakładała w formie kółeczek ). Zostawić kółeczka na jakąś godzinkę do "wysuszenia" ( to ważny punkt w pieczeniu makaroników, gdyż w innym przypadku popękają one z góry, a zależy nam na gładkiej powierzchni. ). Piec w piekarniku nagrzanym do 140st.C przez 9min, po czym obrócić blaszkę o 180st. i piec jeszcze 3min. Makaroniki pozostawić do wystygnięcia, gdyż próby zdjęcia ich z blaszki "na ciepło" kończą się oderwaniem "czapeczki".
Oryginalnie powinny być z jakimś kremem, który nakłada się na spód jednego makaronika i przykrywa się drugim, ale nie mogę znaleźć takiego, który by mi smakował i... zostały na sucho.

Mam nadzieję, że dzięki temu opisowi makaronikowych zmagań choć kilka z Was spróbuje je upiec, bo te ciasteczka są naprawdę urocze i bardzo smaczne, a zapakowane w jakieś ładne pudełeczko ( na zdjęciu moja kolejna miłość - pudełeczko origami, których kilka złożyłam przez ostatnie dni ) mogą być prostym, bezpretensjonalnym prezentem.
I tu pojawia się kolejna kwestia, o której chciałabym napisać - estetyczna "oprawa" - ale to innym razem, bo temat zyska na aktualności w ramach zbliżania się powoli, powoli Świąt...

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

konik Dala

2010-10-31T10:00:00.002+01:00

Zaczynając przygodę z blogowaniem przeglądałam głownie skandynawskie blogi. Stąd wzięło się moje umiłowanie prostoty, bieli, szarości. Na bardzo dużej części tych blogów ich właściciele prezentowali charakterystycznego dla Szwecji konika Dala. Bardzo mi się spodobał i postanowiłam, że kiedyś na pewno go zdobędę. Tak się stało, że pokazałam jakiś czas temu konika mojemu Ukochanemu. Po jego reakcji pomyślałam, że pewnie stwierdził, że to kolejne z moich szaleństw. Jakież było moje zdziwienie kiedy wczoraj... dostałam od Niego takiego konika! Moje szczęście było ogromne! To niesamowite, że tak cudowny Mężczyzna pomimo masy swoich zajęć znalazł czas i... wykonał konika własnoręcznie - sam wyciął kształt i pomalował go w charakterystyczny wzór!

Jest przepiękny, najpiękniejszy jakiego widziałam i wyjątkowy, bo zrobiony dla mnie.
Co mogę myśleć o moim J. ? Chyba tylko jedno właściwie stwierdzenie nasuwa mi się na myśl...

Pozdrawiam Was w ten piękny niedzielny poranek,
Agnieszka.

ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

2010-10-28T09:37:00.004+02:00

...gdzie kupię takie słoje?

* zdjęcie z internetu.

Pilnie potrzebuję kilku takich, a w Poznaniu nie mogę nigdzie dostać...

Pomożecie?

I jeszcze szukam takiego sznureczka biało czerwonego - nie mam pojęcia gdzie to kupić. Może Wy wiecie?

* zdjęcie z internetu

PS. Wiem, że słoje kiedyś były w IKEI - teraz już ich nie ma... Przynajmniej w poznańskiej.

słoneczny środowy poranek.

2010-10-27T12:41:00.000+02:00

Lubię kiedy rano budzą mnie świecące prosto w twarz promienie słońca. Wstawanie jest dużo przyjemniejsze. A fakt, że mam czas na leniuchowanie i wylegiwanie się przez dłuższą chwilę w łóżku jeszcze bardziej uprzyjemnia poranek. Dziś słońce rozświetla cały mój pokój. Nawet biurko, do którego zazwyczaj nie dosięga. Tak bardzo spodobał mi się ten widok, że postanowiłam pstryknąć zdjęcie. W ten sposób chciałabym pokazać Wam, jak zabawnie ono teraz wygląda. Mój Ukochany powiedział, że przypomina mu wystawę ze sklepu "o gotowaniu". Rozbawiło mnie to porównanie, ale wydaje się być jak najbardziej trafne...

Wczoraj wieczorem piekłam kardamonowe ciasteczka. Są superproste i bardzo smaczne. No i do tego wyglądają naprawdę efektownie. Osobiście lubię tworzyć do tego co upiekę etykietki. Ciastka są bardzo dobrym materiałem do pakowania, więc staram się zawsze wręczać je w taki sposób, żeby były specyficzne i kojarzone ze mną.

Etykietki robię zawsze w mniej więcej podobnym stylu, ściągnęłam sobie z internetu czcionkę przypominającą literki pisane na maszynie, drukuję etykietkę na brązowej kopercie, wycinam i ramkę rysuję czarnym pisakiem. Wydaje mi się, że najprostsze rozwiązania są najlepsze - jak to ktoś powiedział "proste rozwiązania są najlepsze na trudne problemy" - i staram się je stosować.

Pozdrawiam Was jesiennie,
Agnieszka

jesień imię ma róży. / PRZYJECHAŁ!!!

2010-10-18T11:18:00.001+02:00

Tak mi się skojarzyło patrząc na różyczki stojące w wazonie obok mnie. Takie różyczki są przeurocze! Owiewane zimnym wiatrem i ogrzewane jesiennym słońcem są drobne, ale mają krępe łodyżki i grube liście. Uwielbiam takie!

Dziś ważny dzień. Mój Ukochany obchodzi 25 urodziny. Zastanawiam się jak wykorzystać moje małe foremeczki. Mam ochotę na upieczenie czegoś. Co prawda wczoraj piekliśmy ciacha czekoladowe i tartę z jagodami, ale może i dzisiaj bym coś zrobiła? Np. malinowe muffinki? Chyba skoczę za moment do kuchni.

A jeśli o kuchnie chodzi to... kupiłam coś o czym długo marzyłam. Powinno dziś już być u mnie. Domyślacie się, o co chodzi?

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka

EDIT: Właśnie odebrałam paczkę od kuriera.
Oto i jest: KitchenAid Artisan w kolorze kremowym. Pokochałam go w 5 sekund.

dzień dobry!

2010-10-10T12:38:00.000+02:00

Mamy dziś piękną słoneczną niedzielę. Jest odrobinę chłodno, ale promienie słońca przyjemnie otulają twarz.
Codziennie rano budzę się z cudownym humorem, z pewnością że teraz poukładałam wszystko tak dokładnie, że żaden element układanki nie odczepi się od całości i mój cudowny świat nie rozleci się z hukiem.

Czasu mam odrobinę za mało - biegam między szkoła a pracą. Staram się jak najwięcej czasu spędzać z kimś, kto jest głównym składnikiem szczęścia. Udaje się, ale na blogowanie pozostaje bardzo niewiele. Dlatego tak rzadko tu bywam. Na Waszych blogach jestem przynajmniej przez 15min dziennie, co prawda czasu na komentarze już mi nie starcza, ale czytam co u Was, razem z Wami się cieszę i razem z Wami przejmuję smutkami. Mam nadzieję, że o mnie czasem myślicie i chyba tak jest, bo magiczna liczba obserwatorów mojego bloga przekroczyła 100tkę! Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona i cieszę się, że tak jest.

Jesień jest zimna, ale piękna. Pełna miłości. Czy można chcieć czegoś więcej?

Całuję Was serdecznie,
Agnieszka.

wszystko się układa!

2010-09-16T11:58:00.003+02:00

Może nie wypada się chwalić, ale nie mogę się powstrzymać...
Razem z moim partnerem z coffeeheavenowej drużyny WYGRALIŚMY III Olimpiadę Kawy! Bardzo, bardzo się cieszę! 1 miejsce wydawało się być nie do osiągnięcia. Myślałam przecież, że nie uda mi się przejść nawet eliminacji a tu proszę - pokonaliśmy 6 kawiarni i zdobyliśmy złote medale. Zdjęcia na pewno jakieś będą - ja niestety w tym roku aparatu ze sobą nie zabrałam - czekam na zdjęcia od znajomych i na pewno coś pokażę.

Przygotowywałam się do Olimpiady w Warszawie. Byłam tam od 1go do 10go września. Czasu na zwiedzanie co prawda wiele nie było, ale udało mi się zajrzeć do ogrodów na dachu BUWu, byłam na Kole ( kupiłam tarczę od budzika i starą puszę Tchibo ), przeszłam wzdłuż i wszerz Nowy Świat i Krakowskie Przedmieście, spacerowałam na Powiślu i Saskiej Kępie.
Przez pierwsze kilka dni w warszawskich przygodach towarzyszył mi mój nieoceniony Mężczyzna. Życie z Nim jest dobre, spokojne, poukładane. Bardzo mi to odpowiada, bo nabrałam pokory do związków, do życia z drugim człowiekiem. Nauczyłam się, że może być tak jak należy, a nie tak jakby wydawało się, że powinno być. Nie jestem już taka hop siup do przodu i doceniam to co dostaję, co mam i co robię.
W Warszawie pośmigałam po kawiarniach - rajd kawowy w tym mieście uświadomił mi, że Poznaniowi daleko do takiego poziomu kawiarni. Może spełni się moje marzenie o otwarciu czegoś swojego, z porządną kawą, pysznymi ciastami i profesjonalną obsługą sympatycznych, uwielbiających kawę baristów...
Szczególnie ukochałam sobie dwie kawiarnie ( jak się później okazało w ich tworzeniu "maczała" swoje palce ta sama osoba ) - Filtry Cafe i Francuska 30. Cudowna kawa ( 100% arabika, którą razem z J. sobie ukochaliśmy ), szarlotka tak niesamowita, że mogłabym dać się zabić za przepis, świeżo wyciskany sok ( uwielbiany przez mojego Towarzysza ) i odkrycie, które zmusiło mnie do zakupów w internecie - Red Espresso - czyli specjalny rodzaj rooibosa parzony jak klasyczne kawowe espresso.

W Warszawie odkryłam też sklep MUJI w galerii Arkadia - recyklingowe rzeczy w bardzo prostej odsłonie. Dużo szarego papieru, metalu, mlecznego matowego plastiku z PET - zakochałam się... Przywiozłam sobie 3 świeczki, bo zapachy mają tak obłędne, że nie mogłam zdecydować się na 1.

Po powrocie mój Ukochany czekał na mnie z czymś, co rozkleiło mnie totalnie - druga do kolekcji puszka po kawie, stanęła dzielnie obok pierwszej z "pure ground coffee"...

I jak tu nie wierzyć, że szczęście chodzi parami? A ostatnio nawet stadami?

Pozdrawiam Was serdecznie!
Buziaki, Agnieszka.

Warszawo, przybywam!

2010-08-31T11:15:00.001+02:00

W poprzednim poście pisałam, że byłam w Warszawie. Były to wewnętrzne, coffeeheaven'owe eliminacje do Olimpiady Kawy. Tak się stało, że spośród siódemki chętnych zostałam wybrana, razem z baristą z Lublina, do stworzenia pary reprezentującej coffeeheaven. Bardzo mnie to ucieszyło, gdyż od jutra aż do 8go albo nawet do 10go września będę mieszkać i trenować w Warszawie. Mam nadzieję odwiedzić kilka fajnych kawiarni, zjeść jakieś dobre jedzonko... Co mi polecacie, kochane warszawskie blogerki? Chciałabym bardzo odwiedzić targ "na Kole". Mam nadzieję, że ten tydzień, oprócz obowiązkowego kawowego treningu, dostarczy mi masę przyjemności, nowości i radości zwiedzania.

A może gdzieś tam w tzw. "międzyczasie" uda mi się spotkać którąś z Was?
Gdyby któraś miała ochotę, to maila znacie - agafleischer@gmail.com

Buziaki i trzymajcie kciuki za moje treningi!

wyniki CANDY! / IKEA zachwyca po raz kolejny.

2010-08-25T11:19:00.005+02:00

Podanie wyników candy teoretycznie powinno nastąpić w sobotę. Jednakże kilka czynników ( praca, moja wizyta w Warszawie ) spowodowało, że dopiero dziś mogę ogłosić tę jakże radosną wiadomość, czyli kto z chętnych osób dostanie woreczki.
Jechałam wczoraj z moim J. samochodem i poprosiłam o podanie numerów od 1 do 98. Sczęśliwymi posiadaczkami woreczków zostają numery 15 - Mili oraz 45 - kasiekw. Bardzo Was proszę dziewczyny o podanie swoich adresów w mailu do mnie - agafleischer@gmail.com
Zwyciężczyniom gratuluję i zapraszam Was do kolejnej wspólnej zabawy, którą na pewno za jakiś czas znowu zorganizuję.

W tym roku po raz drugi dostałam propozycję otrzymania katalogu IKEA w wersji XXL. Jeszcze przyjemniejszym okazał się fakt, iż tym razem katalogi będą spersonalizowane i okładkę zdobić będą podobizny osób, do których zostaną wysłane. Bardzo się ucieszyłam i oczywiście zgłosiłam swoją chęć uczestniczenia w całej akcji.
Katalog odebrałam, zrobiłam sobie śniadanko ( powidła mirabelkowe smażyłam tydzień temu! ) i z przyjemnością zatopiłam się w skandynawskim designie...

IKEA w tym roku wprowadziła sporo nowości. Osobiście od dłuższego czasu zakochana jestem w serii mebli HEMNES. W tym roku pojawiło się kilka dodatkowych opcji - witrynka, stolik nocny, komoda z przeszklonymi drzwiami - przepiękne wszystko. Mam tylko nadzieję, że dwa ostatnie meble są dostępne również w innym kolorze niż czerwony...

Bardzo podobają mi się także tekstylia. Zakochana jestem w pościeli z chmurkami ( kupię na pewno! ) i podusi w takie ornamentowe, lekko folkowe wzory. Przepiękna jest, duża i daje sporo przytulności wnętrzu - przynajmniej na tyle, na ile potrafię to wywnioskować ze zdjęcia.

A gdybym miała dzieci... Jakże cudowny jest pluszowy kosz z warzywami, czy zestaw przyjęciowy. Aż odzywa się we mnie mała dziewczynka. Przepiękne! IKEA chyba w tym roku poświęciła więcej uwagi swoim najmłodszym odbiorcom. I bardzo dobrze! Bo brakowało nowości dla maluchów.

Generalnie jeśli chodzi o katalog to, tak samo jak w zeszłym roku, muszę powiedzieć że oglądanie zdjęcć w wersji XXL jest duuużo przyjemniejsze niż w standardowym, małym rozmiarze. Podoba mi się masa rzeczy - ramki z kropeczkami wewnątrz ( kupię jak zrobię remont pokoju na 100% ), okręcany taboret barowy, haftowane poduchy... Choruję na naprawdę sporo rzeczy. Świetne jest też większe zwracanie uwagi na ekologię - sortowanie śmieci, małe opakowania.
Podsumowując - katalog z własnym zdjęciem to niesamowita przyjemność, w środku masa pięknych rzeczy, marzę o tym żeby połowę mieć we własnym domu.

Słowem...

IKEA ZACHWYCA PO RAZ KOLEJNY.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

syfony i... lawendowe CANDY!

2010-08-05T09:15:00.002+02:00

Wczorajszą sesję urządziłam sobie w miejscu, w którym jeszcze dotychczas zdjęć nie było. Skarby znajdujące się tam powaliły mnie na kolana! Znalazłam dwa starusieńkie, piękne syfony (a przecież ostatnio postanowiłam takich poszukać!), książkę kucharską z 1902 roku i zeszyt z przepisami praprababci Pewnego Pana. Do tego wspaniały stół z pięknie spatynowanym blatem... Naturalnie "zniszczone" przez naturę drewno jest niesamowite. Sesja była wyjątkowo przyjemna, tylko strasznie atakowały mnie komary. Ale jestem zadowolona. Od dziś mam 4dni wolnego i... humor dopisuje!

Postanowiłam podzielić się z Wami czymś, co wprawia mnie we wspaniały humor. Moja zdolna Mama w kilka dni stworzyła tak piękne woreczki, że chodzę cały czas obok nich, ciągle biorę je do ręki, oglądam... Wyglądają cudownie - jak z jakiejś niesamowitej galerii. Chciałabym, aby dwa woreczki napełnione lawendą, trafiły do Was, odwiedzających mojego bloga. Dlatego od dziś zaczyna się CANDY!
Zasady są standardowo proste - należy wpisać się w komentarzach do tego postu i umieścić informację o cukiereczkach na swoim blogu ( oczywiście, jeśli ktoś bloga nie ma, to informacji nie umieści, ale jak najbardziej może wziąć udział w candy ).

CANDY będzie trwało od dziś do 20. sierpnia, do godziny 24:00.

Zapraszam do wpisywania. Chętnie podzielę się tymi przecudownymi woreczkami, bo warto żeby te śliczności, stworzone przez moja Mamę, zdobiły i Wasze domy.

Buziaki!

różowo mi!

2010-08-02T07:51:00.002+02:00

Czy udało Wam się kiedyś trafić na osobę, która jest ciągle pełna energii, na jej buzi uśmiech gości bez przerwy, w niczym nie widzi problemu, i z którą w ogóle się nie kłócicie? Ja od dwóch miesięcy spędzam z Kimś takim masę czasu. Bez przerwy coś się dzieje. Wczoraj po 8miu latach przerwy wyciągnęłam rolki, bo zachciało nam się pojeździć. Dziś wieczorem, albo któregoś kolejnego dnia idziemy znowu. I jeszcze na basen. I na konie. Wiecie, jak świetne są moje wakacje?

Fajnie, że nie siedzę w domu. Nie ma czasu na nudę. A mi w duszy gra! I piekę masę ciast, bo mam ostatnio ochotę na eksperymenty. Były tarty - jedna z borówkami, jedna z malinami - było moje flagowe ciacho marchewkowe, było kruche ciasto z agrestem, było ciasto z płatkami owsianymi i czarną porzeczką. Żyć mi się chce!

Pilnujcie bloga, bo niedługo... KOLEJNE CANDY! A w nim do wygrania iście wakacyjne gadżety. Zapraszam!

PS. Widzę, że licznik odwiedzin kręci się jak szalony, a komentarze zostawia niewiele osób. Dajcie mi proszę szansę poznania Was, i napiszcie co sądzicie o tym, o czym można tu przeczytać i co można tu zobaczyć.

Buziaki!

już jestem!

2010-07-28T11:06:00.002+02:00

Wróciłam z Półwyspu! Było cudownie! Mieszkanie w namiocie już mnie nie przeraża - można mieć z tego masę radości - kwestia podejścia. Przed wyjazdem trochę się obawiałam, że może to być uciążliwe, niewygodne i generalnie niezbyt fajne. Ale pogoda dopisywała tak bardzo, że w namiocie właściwie tylko spaliśmy. W ciągu dnia ciągle coś się działo - uczyłam się pływać na windsurfingu ( mój prywatny Pan Instruktor miał do mnie masę cierpliwości ), kąpaliśmy się w morzu, leżeliśmy na plaży, jeździliśmy zwiedzać do pobliskich miast... Zwiedziliśmy też Trójmiasto - bardzo podoba mi się Gdańsk - mam nadzieję spędzić tam kiedyś więcej czasu. Nauczyłam się tez wiązać węzeł - kulkę bosmańską - co było dla mnie nie lada wyzwaniem. Bardzo mi się ten węzeł podobał, ale nie miałam się od kogo nauczyć. Mój Kompan ma wiele umiejętności, a jedną z nich ( oprócz bycia cudownym instruktorem ) jest wiązanie węzłów - pokazał mi parę razy i w końcu umiem. Ciągle coś! Brakowało mi bardzo takich wakacji. Miałam pod koniec sierpnia jechać do Hiszpanii, ale wolę jechać drugi raz na Hel - podszkolić się w pływaniu i po prostu spędzić czas tak, jak mam na to ochotę - niekoniecznie leżąc przy basenie i popijając drinki.

Po powrocie do domu rzuciłam się w wir kawowego świata i pieczenie. W niedzielę upiekłam dwie blachy marchewkowego ciasta ( zdjęć nie ma, bo nie zdążyłam zrobić ), a wczoraj upiekłam tartę waniliową z borówkami. Po niej też pozostało już tylko wspomnienie. Na szczęście po wyjęciu z pieca musiała trochę ostygnąć i w tym czasie zdążyłam ją uwiecznić.

Wakacje płyną spokojnie, trochę kawowo, trochę leniwie... Na pewno dają mi szczęście. A tego było mi trzeba.

Całuję serdecznie i obiecuję w końcu przysiąść i poodwiedzać Was na Waszych blogach.
Buziaki!

wyjeżdżam!

2010-07-12T08:37:00.002+02:00

Nad mooorze! Na Półwysep! Na windsurfing! Słońce, piasek, słona woda, ryyyby, pięknie pachnące powietrze... Cieszę się niesamowicie, bo po pierwsze w zeszłym roku nie miałam wakacji, a po drugie nie pamiętam kiedy byłam nad morzem!

Nie śpię już od 7:30 chociaż położyłam się 5 godzin wcześniej. Rozmyślam co zabrać, umówiłam się jeszcze na kawę i do kosmetyczki, relaksuję się od samego poranka i cieszę niesamowicie. Wyjeżdżamy dziś wieczorem, wracamy w niedzielę. Teoretycznie.

Będziecie tęsknić? Ja na pewno!
Buziakuję wakacyjnie!

100% vintage.

2010-07-08T10:43:00.002+02:00

Dziś tak na szybciutko. Parę dni temu dostałam cudowną, starusieńką puszkę po kawie. Przedmiot ten łączy w sobie moje dwie pasje - miłość do kawy i uwielbienie starych, zniszczonych przedmiotów. Jestem naprawdę szczęśliwa mogąc postawić coś tak pięknego w swoim pokoju i cieszyć oczy każdym kawałeczkiem rdzy. Tak sobie myślę, że właśnie ta puszka zapoczątkuje moją kolekcję kawowych puszek. Ten Ktoś, od kogo dostałam tę puchę pewnie nawet nie wie, jak wielką radość mi sprawił...

Pozdrawiam słonecznie i... kawowo, bo niedługo śmigam do pracy.

lato na wsi, lato w mieście.

2010-07-01T20:21:00.002+02:00

Latem noce pachną inaczej. Ostatnio regularnie wracam do domu późną porą, bo spacery po polach przy świetle księżyca sprawiają mi tak ogromną przyjemność, że nie potrafię się im oprzeć. Powietrze pachnie nagrzaną ziemią, dojrzewającym zbożem, polnymi kwiatami. Ten zapach jest tak upajający, że nie potrafię już zasnąć bez wieczornego spaceru Śpię po 4-5 godzin dziennie i powoli widzę efekty - w pracy rozsypuję kawę, przy śniadaniu rozlewam herbatę. Nie da się żyć w taki sposób, ale co ja poradzę, że inaczej nie chcę? Cudownie jest mieć obok swojego miasta pola i łąki. To taka moja namiastka wsi. Ostatnio najwięcej wartym komplementem padającym z moich ust jest "aaale cudna wiocha!". Mam jakąś taką wewnętrzną potrzebę otaczania się prostymi, pięknymi rzeczami. Bukiety układane z ogrodowych kwiatów połączonych z polnymi chabrami i rumiankami urzekają mnie totalnie.

Wydaje mi się, że nadchodzące wakacje będą bardzo emocjonujące, aktywne i pełne moich ukochanych klimatów. Tak mi cudownie! I mam w końcu czas na szycie, na zdjęcia, na wprowadzenie w życie pewnego planu, o którym niedługo - mam wszystko to, czego mi brakowało.

Jakiś czas temu zgłosiłam się do konkursu organizowanego przez DUKĘ - eDUKAtor stylu i moje zdjęcie zostało wybrane jednym ze 108 najlepszych, a ja zostałam nagrodzona bonem na zakupy! Chodzę teraz do DUKI i sprawdzam, czy jest tam coś czego mi trzeba, albo coś w czym się zakocham. Póki co czekam, bo wszystko to, co podobało mi się w poprzedniej i obecnej kolekcji mam. Gdyby któraś z Was, Dziewczyny, potrzebowała kupon ze zniżką -20% na zakupy w DUCE to pisać! Mam tego cały pliczek.

Dziękuję serdecznie za komentarze pod poprzednim postem, cieszę się, że i Wy cieszycie się z mojego powrotu. Brakowało mi Was, brakowało mi Waszych opinii. Brakowało mi poczucia przynależności do tej wyjątkowej społeczności jaką tworzą pełne pasji kobitki, z masą doskonałych pomysłów i niesamowitych umiejętności. Wracam na dobre!

Buziaki serdeczne!

wracam do Was! i... trochę o mnie samej.

2010-06-24T11:26:00.004+02:00

Jestem, jestem, jestem! Mam wakacje! Sesja minęła wyjątkowo przyjemnie, nie mogę narzekać. Okazało się, że egzaminy, których tak bardzo się bałam okazały się śmiesznie proste ( test pisany wspólnie przez 60 osób + pan, który nas "pilnował" ) i naprawdę łatwe do przejścia. W końcu mam czas na zdjęcia! Strasznie mi brakowało blogowania, sprawdzania Waszych komentarzy, zostawiania ich u Was. Ale obiecuję, że nadrobię! Wakacje w końcu są od przyjemności!

Chciałabym aby dzisiejszy post posłużył mi za rozliczenie z wszystkim, co było złe, wszystkim co dobre, wszystkim co dotyczy mnie mniej lub bardziej.
Jestem niestety osobą, która bardzo szybko chce zaufać. Robię tak, a później okazuje się, że decyzja, którą podejmuję wcale nie jest trafnym wyborem. Dużo się zmieniło przez ostatnie prawie 2msce. Mimo wszystko dobrze, że stało się co się stało, że dostałam od życia lekcję. W moim wieku jestem chyba jednak połączeniem dziewczynki z kobietą. Wciąż ufam jak dziecko, podchodzę do wszystkiego z wyciągniętymi rączkami. Z drugiej strony będąc kobietą oczekuję miłości, troski, bezpieczeństwa. Chcę dobrze. Wychodzi różnie. Na szczęście jestem także osobą, która ma dosyć silny charakter - potrafię się pozbierać i iść dalej nie patrząc w przeszłość. Tak właśnie robię. Nie interesuje mnie to co było - jestem totalnie pochłonięta tym, co jest. Aktualnie mój stan ducha oceniam na szóstkę z plusem - jestem przede wszystkim szczęśliwa z tym co mam i spokojna, bo nie muszę już za niczym gonić. Nie toczę ze sobą wewnętrznej walki. Moje otoczenie akceptuje mnie taką jaką jestem i to daje mi masę radości.

Jestem kobietą, która kocha wysokie obcasy, kwieciste sukienki i całą otoczkę babskich przyjemności. Z drugiej strony jestem dziewczynką, która kocha Misie towarzyszące jej od zawsze. Misie są najwspanialszymi przyjaciółmi, którzy znoszą okrzyki radości, łzy rozpaczy... Dzielnie wycierają swoim futerkiem smutek z dziecinnych twarzyczek i doskonale radzą sobie z tuleniem ich do siebie z całych sił.
Uważam, że każde dziecko powinno mieć choć jednego futrzastego przyjaciela - można mu powiedzieć o wszystkim, a Miś, pomimo tego, że ciągle jest cichutko, patrzy ufnie w twarzyczkę i zdaje się mówić "Ja wszystko rozumiem, wiem dlaczego tak jest - Ty też się dowiesz i poradzisz sobie." Każde dziecko świata powinno mieć choć jednego Misia. Ja jestem szczęściarą, bo otacza mnie całe stadko.

PS. Jest jeszcze jeden Bardzo Ważny Miś - jest moim aniołem stróżem, ale o nim napiszę innym razem...

PS2. A tak wygląda wakacyjny Agutek.

decyzje.

2010-06-01T16:25:00.002+02:00

Człowiek podejmuje w swoim życiu bardzo wiele decyzji. Dziewczynka decyduje się na szkołę, która przygotuje ją do matury. Wybiera przedmioty, które zda, aby budować swoją przyszłość. Czasem wpływ na to co robi mają inne osoby. Wybiera studia, których się bała. Studia okazują się ciekawe. Ciężkie, ale ciekawe. Decyduje, że właśnie to będzie w życiu robiła. Że zostanie panią menager - być może będzie mogła rozwinąć swoje zainteresowania np. o grafikę reklamy? Tego nie wie. Młoda kobieta wie, że spotykając na swojej drodze kogoś, po raz pierwszy w życiu, nigdy nie spodziewałaby się rozmowy, która dałaby jej do myślenia. Kocha kwiaty, dekorowanie wnętrz. Zawsze marzyła o projektowaniu ogrodów. Ten ktoś daje jej pomysł na nowe spojrzenie na świat. I choć wie, że nigdy nie zdecyduje się zrezygnować z tego co studiuje, zaczyna myśleć w inny sposób. Podjęła decyzje, których nie żałuje. Ułożyła w głowie plan. I będzie się go trzymać, bo jest pewna tego co chce osiągnąć. I jest wdzięczna, za rozmowę która miała miejsce. Bo choć ktoś z kim rozmawiała nie zdaje sobie sprawy, jak wielki wpływ na jej spojrzenie na świat miał, cieszy się, że właśnie tak się wszystko potoczyło.

w oczekiwaniu na...

2010-05-17T23:10:00.004+02:00

...kolej rzeczy, która teraz powinna nastąpić, przeglądam stare zdjęcia. Dziękuję bardzo, że tu zaglądacie. Ja też zaglądam - sprawdzam, czy już wszyscy o mnie zapomnieli, czy może jednak blog żyje sobie swoim życiem.

I gdzieś tam sobie żyje. Cieszę się, że o mnie pamiętacie.

wykorzystaj mróz!

2010-02-02T19:33:00.002+01:00

Pomyślałam sobie, że -5 stopni za oknem do czegoś może się przydać. Moja obsesja na punkcie przeglądania skandynawskich blogów zaowocowała w... lodowy lampion. Prosto, zerowym kosztem, a efekt, uważam, uroczy.

gdzie nie zajrzę...

2010-01-27T14:24:00.003+01:00

... tam prześliczne ptaszki. Pozazdrościłam wczoraj tak bardzo, że przygotowany na woreczek len pocięłam na kształt ptaszka i... mam swojego.
Przedstawiam zatem ptaszka, który jest typowym zaspokojeniem potrzeby chwili. Co prawda nie umywa się do ptaszków szytych przez połowę z Was, ale jest mój, własnoręczny. Potrzebny na już.

pozytywnie zaskoczona i...

2010-01-19T12:25:00.003+01:00

...wzruszona w sumie jestem. Myślałam, że ten blog to takie moje małe dziwactwo. Że robię sobie zdjęcia "w moim stylu", wrzucam je tu i garstka wiernie komentujących je osób je ogląda - nic poza tym.
Jakże się mile zdziwiłam kiedy odebrałam na pewnym społecznościowym portalu przesympatyczną wiadomość od Ani. Dziękuję Ci kochana serdecznie - bardzo miło mi się robi, gdy dostaję takie zupełnie oderwane od blogowej rzeczywistości komentarze i słowa uznania. To dla mnie bardzo wiele! Planuję po studiach ( bo bez mgr ciężko... ) zająć się fotografią na serio. Może nie będzie za późno? Może coś jeszcze mnie czeka w tej dziedzinie? Marzy mi się jakiś wnętrzarski magazyn... Nie chciałabym być redaktorką ( swoją drogą - szkoda, że nie ma takiego polskiego odpowiednika VAKRE ), a jedynie fotografem. Urządzanie sesji z pięknymi przedmiotami to mój żywioł!
Za wszelkie, jakże cudownie działające na samopoczucie, słowa serdecznie dziękuję! Dziękuję za każdy komentarz, za każdego maila czy jakąkolwiek inną formę przekazu tego, co o mnie myślicie.

Mam nadzieję, że uda się coś takiego wykombinować. Szkoda, że VAKRE jest nie do kupienia w Polsce - pytałam w Empiku - nie ma szans na prenumerowanie.
Na szczęście czekają na mnie dwa numery - mają do mnie przyjechać z Danii. Mam nadzieję, że to już wkrótce.
Ja póki co rozkoszuję się roślinami cebulowymi - one zdecydowanie przywołują myśli jak najbardziej pozytywne, pełne wiosennego słońca.

Ale na balkonie warstwa śniegu na przemarzniętych wrzosach nie pozwala zapomnieć, że zima nadal trwa...

tęsknię...

2010-01-13T16:11:00.004+01:00

Nadal za wiosną. Męczy mnie już brak słońca, brak takiej niewymuszonej, codziennej radości. Zwykła tęsknota za światłem. Nie mogę urządzać sobie balkonowych sesji z pięknymi przedmiotami w roli głównej.
Z jednej strony chciałabym już widzieć, że świat powoli ubiera się w zieleń, że zaczyna pachnieć mokra, rozmarzająca ziemia... W domu ustawiam rośliny cebulowe, które przypominają o tym jakże miłym czasie.
A z drugiej strony tworzę mroźne kompozycje, i rozkoszuję się widokiem szkła, które wygląda jak zmrożone krople.
Przypomina mi się jedno słowo, które kojarzy mi się z takimi odczuciami - dysonans.
Odczuwam dysonans związany z potrzebą wszechogarniającego ciepełka, a z drugiej strony lubię pozmrażane, jakby lodowe kawałki szkła...
Ostatnio mój przyjaciel powiedział stroskany: Kobiety są zmienne. Ale Ty jesteś mistrzynią.

Chyba miał rację.

wiosny chcę.

2010-01-07T15:26:00.002+01:00

Zimno mi ostatnio właściwie bez przerwy.
Nie lubię takiej pogody - zima powinna być od moich urodzin do Sylwestra i... koniec!
Ostatnio w ramach poprawy humoru rzuciłam się w wir zakupów. Kupiłam kilka rzeczy i... przepiękne baleriny! Dlatego też zależy mi na pogodzie - a co! Zakupy najlepszym przyjacielem kobiety, musiałam! Dlatego proszę... Wiosno, przyjdź już!

Chciałam też BARDZO podziękować za wszystkie słowa otuchy pod moim ostatnim postem.
Postanowiłam, że nie będę pogrążała się w czarnej dziurze rozpaczy - obok mnie mam kilka osób, które za warkoczyki stawiają mnie do pionu. Przyzwyczajam się do obojętności. Trochę odsunęłam to, co się stało na bok i zajęłam się milionem innych rzeczy. Będzie dobrze, wiem to!

a ku ku!

2009-12-27T22:29:00.003+01:00

Jakoś tak mnie naszło.
Nie wiem, może już nie jest do końca fajnie być anonimową? Bo właściwie co to zmienia, prawda?

wesołych!

2009-12-23T15:50:00.005+01:00

WSZYSTKIM
odwiedzającym Pretty Pleasure
życzę
zdrowia
miłości
radości
szczęścia
spokoju
kreatywności
dążenia do celów
i osiągania ich
spełnienia marzeń
WSZYSTKIEGO!

I chwalę się, ah chwalę!
Bo piękną choinkę mam. <3

losowanie.

2009-12-21T13:07:00.003+01:00

Przepraszam po stokroć... Losowanie miało być 19 grudnia, dziś mamy 21... Na opóźnienie ma wpływ kilka spraw. Po pierwsze - padł mi komputer. Coś mi go zeżarło od środka i nie było w ogóle możliwości włączenia go. Musiałam cały system przeinstalować. Po drugie złapało mnie jakieś koszmarne grypsko. Temperatura 39,5°C uniemożliwiła mi normalne funkcjonowanie. Mam problem z podniesieniem kubka ze stołu i przemieszczaniem się po mieszkaniu... Koszmarek jakiś. To są niestety efekty 3-dniowego imprezowania - 20te urodziny to idealny pretekst do zmiany trybu życia na nocny. A że na dworze temperatury iście arktyczne... Sukieneczki, legginsy, koszuleczki... Nie jest to odpowiedni strój na taką pogodę. Teraz to wiem.

Losowanie misiaków odbyło się drogą wpisania ilości komentarzy do słynnej maszyny losującej. Losowanie przeprowadziłam dwukrotnie, wylosowane zostały numery 85 i 73. Kanciaste misiaki jadą do... OLLI i GAGIPY - Dziewczyny, proszę o adresy do wysyłki na mojego maila - agafleischer@gmail.com i GRATULUJĘ!

A na zdjęciach jedna z moich dekoracji w pokoju...

w piernikowej fabryce.

2009-12-08T12:05:00.005+01:00

Grudzień zaczął się już na dobre. Nawet tego nie zauważyłam. Każdy kolejny dzień pędzi, jeden się kończy kolejny zaczyna. Wczorajsze popołudnie spędziłam w pachnącej korzenną przyprawą kuchni. Uwielbiam piec pierniki. Przypominają mi że zbliża się czas, który tak uwielbiam, że już niedługo... Święta!
Pierniki które piekę nie robią się twarde. Nie trzeba ich piec na dwa miesiące przed planowanym objadaniem się. Dlatego u mnie robię je zazwyczaj 2-3 razy, bo pierwsza partia nigdy nie może dotrwać do Wigilii.

Pierniczki.

250g cukru (375ml)
250g miodu (225ml)
cała Kasia
3 łyżki kakao
2 płaskie łyżeczki amonu (kwaśny węglan amonu)
1 łyżeczka sody
1 opakowanie przyprawy korzennej do piernika
4 jajka
1kg mąki ( zawsze jest więcej potrzebne )

Cukier, miód, Kasię, kakao, amon i przyprawę rozpuścić na wolnym ogniu i ostudzić.
Wlać do miski, dodać mąkę, sodę i jajka. Zagnieść. Ciasto powinno być konsystencji plasteliny - takie nieprzyklejające się do rąk, ale też nie suche, dlatego tę mąkę ponad kilogram należy dodawać małymi porcjami. Piec ok. 7min w 170°C, w termoobiegu.

W tym roku chciałabym aby były w dwóch kolorach i milionach ich odcieni - beż, bordo, ecru, krem... Mam ochotę na takie jednolite kolorystycznie święta. I taka będzie moja choinka - zachowana w dwóch kolorach.
Dostałam od Mikołaja śliczne foremeczki ceramiczne do muffinów. Moje maleństwa do babeczek schowałam, teraz do kolekcji mam większe. Dla samej przyjemności posiadania...

Jestem zakochana w tych drobniutkich, białych foremkach. Cieszą moje oczy, bo piękne przedmioty to sama przyjemność...
Chciałabym Święta JUŻ. W tym roku będą inne niż zawsze, ale na pewno będą równie piękne.

Pozdrawiam Was w trochę nostalgicznym nastroju,
Agnieszka.

PS. Pamiętajcie o CANDY!

już niedługo... / CANDY!

2009-12-04T13:14:00.005+01:00

... a dokładnie za 2 tygodnie skończę 20 lat. To pierwsze urodziny, które będę obchodziła już nie jako nastolatka ( w końcu to już nie -naście ), a młoda kobieta. Czy coś się zmieniło? Ostatnio wiele. Ale życiowe lekcje są potrzebne i na pewno wiele ich przede mną. Nie mniej jednak, zamierzam korzystać z wszelkich życiowych mądrości, których dostarczają mi owe lekcje.
Niedługo także minie rok mojego blogowania. To niesamowite! Nie spodziewałam się zakładając bloga, że odwiedzając Was będę chciała tak bardzo się rozwijać, próbować nowych rzeczy. Nie spodziewałam się, że dacie mi tyle radości, że poznanie tylu wspaniałych ludzi popchnie mnie do działania, do szukania rzeczy, które sprawiają mi przyjemność.

Postanowiłam z tej okazji zorganizować drugie CUKIERASKI w historii Pretty Pleasure.

Domyślam się, że większość z Was zna już drewniane misiaki, które zapukały do drzwi kilku moich blogowych przyjaciół? Otóż trochę źle się czuję nie mogąc każdego z Was obdarować takim misiem i wymyśliłam, że jeszcze dwa misiaczki powędrują w świat niosąc radość i pamięć o Agutku.

Miś Duży zostaje i u mnie i będzie już do końca moim przyjacielem. Dwa maluchy ruszą w drogę.

Zasady cukiereczków są proste.
Wpisujemy się pod tym postem do 18 grudnia do godziny 24:00. Mam nadzieję, że odezwą się osoby, które przemykają po ciuchuteńku, a których obecność rejestruje tylko licznik ( swoją drogą liczby zmieniają się na nim w tempie, które zadziwia mnie totalnie. ). Losowanie odbędzie się dzień po moich urodzinach - 19.12. Być może misiaki zagoszczą u Was już na Sylwestra ( bo nie sądzę aby udało się to na Wigilię ). Mimo to szykujcie miejsca dla małych wędrowców - oni czekają na swój kącik w nowym domu.

jak nie było, to nie było...

2009-11-29T23:55:00.004+01:00

A teraz drugi spadł mi z nieba.
Kilka dni temu zadzwonił do mnie wujek z pytaniem, czy potrzebuje jeszcze podstawę od Singera. Rozmawiał z kolegą i okazało się, że jedno takie cudeńko stoi u niego w ogrodzie. Kolega chciał się go pozbyć w zamian za pudełko czekoladek. Aż tyle kosztowało mnie zdobycie Singera. Długo długo wiatr hulał w polu i żaden nie pojawił się na mojej drodze. Potem znalazł się jeden. A teraz... Czyż to nie szczęście? Chyba los chce ukoić moje nerwy. I dobrze mi z tym.

EDIT:

Stapelia grandiflora we własnej osobie.

Rozkwitła dziś w nocy.

floralny cud.

2009-11-24T12:01:00.001+01:00

Mój parapet jest pod stałą obserwacją. Jedna z moich nietypowych pupilek postanowiła zakwitnąć. Potrzeba nam jednak słońca, czy ktoś ma go może zbyt wiele i mógłby podesłać? W Poznaniu niestety słoneczny deficyt, a pąk już-już mógłby się rozwinąć.

Swoją drogą - wiecie co to jest?

Buziaki!

lubię...

2009-11-20T12:55:00.003+01:00

... planować, układać, systematyzować. Niestety tak już mam. Taka już jestem. Lubię robić to co zaplanuję, mieć wszystko zorganizowane w sposób ułatwiający mi odnalezienie czegoś, sprawdzenie. Moje zeszyty zawsze były bardzo kolorowe, popodkreślane. Definicje pisałam na fioletowo, ważne zagadnienia pisałam na małych, żółtych, samoprzylepnych karteczkach. Lubię wszystko składać wg. jednego, wymyślonego schematu.
Dlatego kiedy zobaczyłam Dziennik Kuchenny wiedziałam, że muszę go mieć. Postanowiłam wszystkie moje przepisy zebrać w jedną całość i stworzyć mój własny kuchenny podręcznik.

Prosiłyście o przepis na moje owsiane ciasteczka, podaję w formie zdjęciowej.
Ostatnio dużo się u mnie dzieje. Dlatego tak tu jestem "skokowo" i dlatego nie komentuję Waszych wpisów z taką częstotliwością jak zwykle. Obiecuję, że jak troszkę się poprawi sytuacja znów będę stałym i częstym gościem na Waszych blogach.

Buziaki!

codzienne zajęcia.

2009-11-15T21:59:00.002+01:00

Już jestem.
Przede mną kilka projektów, być może ważny wyjazd. Nie wiem jak to będzie, bo niektóre rzeczy nie są ode mnie zależne ( ah złe, marudne szefowe... ), ale mam nadzieję, że uda się zrealizować "wycieczkę" do pewnej przemiłej osoby.
Chciałam powiedzieć, że po raz kolejny spotykam się tutaj z niesamowitą bezinteresownością, życzliwością. Kochana Ita przysłała mi... mech! Strasznie spodobały mi się zielone kule, które prezentowała na swoim blogu i... Ita obdarowała mnie podobnymi. Ne miałam okazji zrobić im zdjęcia przedwczoraj. Prezentuję je więc w towarzystwie sobotnich zakupów.

Dziękuję Ci raz jeszcze, Kochana!

W ostatnim czasie zauważyłam na Waszych blogach wyróżnienia dla mnie - dziękuję bardzo! Niestety, z racji mojego braku konsekwencji z robieniem różnych rzeczy na bieżąco, nie potrafię dokładnie wskazać, gdzież one się znajdowały. Jak tylko odnajdę owe wyróżnienia na pewno o nich napiszę i przekażę dalej.

Mam w planach kilka projektów do wykonania, niedługo ich efekty.
Być może będą zaskakujące.
Buziaki!

[kliknij aby powiększyć!]

2009-11-04T16:12:00.002+01:00

Ania ma wieeeeelkie serduszko i talent jak stąd na księżyc!

Dziękuję x 1000...0!

Bezpalczatki są w pięknym kolorze, są cieplusie, są rozkosznie słodkie, same oh i ah ślę pod ich adresem! ( I właśnie w nich piszę posta, co oznacza, że są też baaardzo praktyczne! Są REWELACYJNE!

mam cię! i... choroba jest nudna.

2009-11-03T11:21:00.003+01:00

Długie poszukiwania mają swoje dobre strony. Szukanie czegoś, czego się bardzo chce, zakończone znalezieniem swojego marzenia jest niesamowicie satysfakcjonujące, uszczęśliwia. Tak było z moim Singerem. Baaardzo go chciałam. Uruchomiłam wszelkie możliwe kontakty. Singer babci dostała siostra Mamy, Singer 'wsiowy' trafił na... złom ( nie mogę tego znieść... ). Aż w końcu pewna wspaniała osoba powiedziała, że taki zapomniany i niechciany stoi na wsi, w domu jej rodziców. Że może podpytać i może, może uda nam się ściągnąć go do Poznania. Cała akcja trwała w sumie kilka tygodni. Najpierw owa osoba musiała poprosić tatę, aby sprawdził czy go ma. Miał. No ale wyciągać coś z zagraconej szopy nie jest tak łatwo. Na szczęście tata owej osóbki uparł się i wyciągnął moje cudo na światło dzienne. Wczoraj do mnie przyjechał. Czekałam do dziś aby zrobić mu jakieś zdjęcia, bo z lampą po ciemku to nie przystoi. Nie takiemu elegantowi. On potrzebuje doskonałej oprawy. I tak oto trafił do mnie, mój jedyny, wspaniały [SINGER].

W ramach prezentu dostałam wspaniałe lustro. Ma grubą drewnianą ramę, kropeczki wokół ( ah Ushii! wiem co czułaś pisząc o lustrze ze szwedzkich blogów! ), wygląda jakby miało sto lat. Zakochałam się w nim, jest cudowne, niesamowicie klimatyczne! Jak tylko zmienię wystrój pokoju na pewno zawiśnie na którejś ze ścian.

Mojej choroby mam już dość. Nie znoszę leżeć bezczynnie w łóżku. Siedzenie w domu jest fajne, ale tylko wtedy, kiedy można robić tysiąc rzeczy. Dziś już nie wytrzymałam. Upiekłam owsiane ciasteczka z żurawiną. Mmmm! Pychotka rozpieszczająca podniebienie.

Pozdrawiam Was jesiennie,
Agnieszka.

z całego serca. / irytacja sięga zenitu.

2009-11-02T11:39:00.006+01:00

Mama przeglądając kiedyś zagraniczne blogi trafiła na serduszko haftowane krzyżykami składające się z literek. Bardzo jej się spodobało i poprosiła mnie o poszukanie wzoru. Uruchomiłam zasoby dziewczyn z pewnego forum i... wzór załatwiłam. Mama wyszyła już dwa takie serduszka - trzecie jest w trakcie. Było już serduszko w odcieniach szarości, ja mam w odcieniach różu, robi się w brązach. Prawda, że słodkie?

__________________________________________________________

Ostatnio miałam kolejną (nie)przyjemność poparzyć się kawą. Jak to się stało? Już tłumaczę.
Lubię latte. Teraz, kiedy na dworze jest zimno, kawa na wynos przyjemnie potrafi rozgrzać od środka i od zewnątrz - ciepły kubek rozkosznie grzeje dłonie. Ale NIE JEST przyjemnością dostać latte, które ma taką temperaturę, że nie da się utrzymać kubka ( pomijam fakt, że nie dano mi kołnierza chroniącego dłonie ), a próba napicia się owej kawy skutkuje poparzeniem języka i siarczystym "cholera jasna" wydobywającym się z moich ust. Jak to jest, że niektóre kawiarnie ( BARDZO niektóre ) potrafią zaserwować kawę ogrzewającą, a nie parzącą swojego gościa? Jak to jest, że w latte, w którym przecież jest bardzo dużo mleka wyczuwam wręcz kwaśny ( nie kwaskowaty ) smak espresso? Jak to jest? Czy właściciele kawiarni oszczędzają na szkoleniach swoich pracowników, czy może to bariści nie lubią swojej pracy? A to że znaleźli się za barem i muszą obsługiwać kolejnego klienta jest zupełnym przypadkiem? Może przychodzą do pracy z cierpiętniczą miną i myślą "znowuuu...". Mam dość. Zaczynam żałować każdych 10,- które wydałam ostatnio na kawę. Dostaję zbyt gorący, kwaśny napój, który ANI TROCHĘ nie umila mi spaceru po jesiennym Poznaniu. Wolę odpuścić i poczekać na kolejną wizytę w kawiarni, w której wiedzą w jaki sposób należy przygotować kawę satysfakcjonującą swojego, spragnionego pysznej kawy, gościa.

tadadadam!

2009-10-31T20:22:00.004+01:00

Oto obiecane fotki. Może nie są idealne, ale mam dziś temperaturę i trochę połamana leżę na mojej sofie opatulona po szyję kocykiem. Mam nadzieję, że mi wybaczycie - mój aktualny stan nie pozwala mi wykrzesać z siebie niczego lepszego.

Mam nadzieję, że się spodoba...

kobiecość.

2009-10-26T08:37:00.006+01:00

Za jakiś czas skończę 20lat. Tak tak - jestem młodsza niż prawdopodobnie myślało wiele osób. Wizja urodzin, po których nie będę już miała lat "naście" ciągle mnie zadziwia. Jeszcze nie tak dawno najlepszymi przyjaciółmi były moje ukochane misie, które teraz dzielnie obserwują moje poczynania. Dziś zdałam sobie sprawę, że już nie jestem taką małą dziewczynką, że jest we mnie pewna kobiecość. Lubię ładne sukienki, przyjemność sprawia mi robienie sobie makijażu, chodzenie do fryzjera, lubię ładną bieliznę... Kiedyś wygląd miał o wiele mniejsze znaczenie - miało być wygodnie i już. Dzisiaj chcę być pewną siebie, kochaną kobietą. I chyba powoli zaczynam iść tą drogą, bo coraz częściej zamiast wygodnych jeansów i ukochanych nike'ów zakładam baleriny i spódniczkę ( obcasy zostawiam na większe wyjścia z sukienką w tle ).

PS. Łazienka dziś lub jutro będzie gotowa...

jeszcze chwilę...

2009-10-23T15:57:00.001+02:00

... i będzie po wszystkim.
Już nie mogę się doczekać. Jest taka piękna...

my white shabby things.

2009-10-19T17:47:00.002+02:00

Ostatnio nie mam za bardzo weny na blogowanie. W domu trwa wielki remont łazienki, który skutecznie paraliżuje normalne funkcjonowanie. Przyznać muszę, że łazienka wygląda bajecznie - chcę, aby była już skończona, bo marzy mi się jakaś łazienkowa sesja. Na dworze straszna szarówa, zimno i nieprzyjemne. Dziś udało mi się złapać kilka promieni jesiennego słońca i zrobić zdjęć przedmiotów, które udało mi się ostatnio upolować. Na szwedzkich blogach widziałam prześliczne emaliowane foremki do babeczek. Bardzo mi się spodobały, więc kiedy znalazłam takie w jednym z poznańskich centrów handlowych, moja radość nie miała granic. Upolowałam też komplecik czterech ceramicznych białych koron. Właściwie nie potrzebuję aż tylu, więc muszę zastanowić się, co z nimi zrobić.

Guziki znalezione w niciaku babci idealnie komponują mi się z delikatnymi przedmiotami z "duszą".

Spotkała mnie też niesamowita niespodzianka - Ania przysłała mi robione przez siebie, wypełnione lawendą serduszko. Jest cudowne, niesamowicie pachnie i zdobi już mój pokój. Dziękuję Ci Kochana - sprawiłaś mi tym masę przyjemności ( że nie wspomnę, o cudownym "opakowaniu" serduszka, które powaliło mnie na kolana... )! Bardzo Ci jestem wdzięczna, dziękuję!

Mam nadzieję, że szybko nadrobię blogowe zaległości - stęskniłam się za Wami.

Buziaki,
Agnieszka

mania zbierania.

2009-10-04T10:59:00.006+02:00

Nie wiem jak to się dzieje, ale przedmioty, które gdzieś kupię, znajdę, od kogoś dostanę, potrafią się niesamowicie zgrać. Wczoraj znalazłam strączki jakiejś rośliny i jak to ja, musiałam przeprowadzić botaniczne oględziny. Zerwałam jeden i delikatnie obracając go w palcach zastanawiałam się, jakie nasiona kryje w środku. Jakież było moje zdziwienie, kiedy postanowiłam strączek "otworzyć", a moim oczom ukazały się niesamowite nasiona ozdobnej fasoli. Przepiękne czarne wzory na fioletowej skórce nasionek po prostu mnie zauroczyły. Nazbierałam strączków, usiadłam i zaczęłam wygrzebywać ze środka niesamowite nasionka. Są wspaniałe! Każde jest inne - niektóre mają więcej fioletu, inne są prawie całe czarne. Nasionka spakowałam w pudełeczka i przyniosłam do domu. Rano mnie olśniło! Postanowiłam je wykorzystać do zrobienia naturalnego świecznika. Chwilę pobiegałam po domu, sięgnęłam do mojej wielkiej, przepastnej torby ukrywającej fioletową wstążkę i oto jest!

Pozdrawiam Was niedzielnie i przesyłam uściski,
Agnieszka.

physalis.

2009-09-30T14:45:00.002+02:00

Moje wczorajsze marudzenie chyba poskutkowało. Za oknem chłodno, ale słonecznie. Od kilku dniu chodziłam w jedno miejsce. Każdy spacer z psem skutkował przyniesieniem kilku ślicznych owoców physalisa. Postanowiłam sobie, że owymi delikatnymi "lampionikami" napełnię słój, który kiedyś kupiłam przypadkiem w jakimś przydrożnym sklepiku.

Jesień ma niesamowite kolory. Znalazłam śliczne ciemnofioletowe owocki na jakimś krzewie i stwierdziłam, że tak intensywny kolor dobrze będzie się komponował z bielą. Talerzyk w kształcie serca co jakiś czas jest ozdabiany w inny sposób. Teraz jest miłośnie i jesiennie.
Zastanawiam się, czy owoce physalisa da się jakoś zasuszyć? Najbardziej zależałoby mi na zachowaniu ich pięknego intensywnego koloru. W ogóle bardzo mi się spodobała owa roślinka i planuję wysiać i tę ozdobną i tę jadalną, aby na przyszły rok mieć takie lampioniki u siebie.
Takie dni jak dzisiejszy sprawiają, że moje nastawienie do życia jest w 100% pozytywne.

Pozdrawiam Was serdecznie i całuję,
Agnieszka.

PS. Za wszelkie otrzymane wyróżnienia dziękuję bardzo, bardzo! Ja wręczę je dalej przy najbliższej okazji.

o szyby deszcz dzwoni...

2009-09-29T15:23:00.003+02:00

... deszcz dzwoni jesienny.

W Poznaniu pogoda iście podkocykowa. Najchętniej siedziałabym cały dzień otulona ciepłym kocem w odcieniu bakłażana i piła herbatę z syropem malinowym i plasterkiem cytryny. Mam kilka pomysłów na zdjęcia, ale potrzebuję do tego SŁOŃCA, a za oknem szaro. Nie lubię tak, kiedy chcę coś sfotografować a nie mogę, bo zdjęcia wychodzą w odcieniach szarości, są za ciemne i ponure. Toffi najlepiej wie, co dobre. Przesypia cały kolejny dzień i zdaje się być z tego powodu bardzo szczęśliwy.

Chce mi się pięknej, ciepłej, pachnącej jesieni! Wyciągnęłam kalosze. Chodzę po kałużach i złoszczę się, bo chcę żeby jeszcze trochę było ładnie...

PS. Czy ktoś widział gdzieś może brązowy materiał w różowe groszki albo naturalny len w delikatne, jaśniejsze prążki?

motylove.

2009-09-24T11:52:00.004+02:00

Mama od dłuższego czasu prosiła, abym zrobiła jakieś zdjęcia jej motylom. W motylach jest zakochana. Ma o nich kilka książek, zbiera piękne przedmioty z motylimi motywami...
Ja uważam jednak, że najpiękniejszą ozdobą jej kolekcji są motyle, które własnoręcznie wyhaftowała. Mama jest perfekcjonistką. Zawsze się śmieję, że jej wyszywane prace możnaby nawet powiesić "na lewą" stronę. Każda niteczka, którą skończy wyszywać jest równiutko przycięta i w miejscu, w którym kończy się kolor na obrazku. Motyle są wspaniałe, ale zrobienie im takich zdjęć na jakie zasługują to nie lada gratka. Aranżując tę sesję bardzo zależało mi na pokazaniu jak najlepiej potrafię zdolności mojej Mamy. To chyba najpiękniejsze krzyżyki, jakie wyszyła. Mam nadzieję, że moje zdjęcia nie odbiorą im uroku, a Mama będzie się cieszyła widząc je na moim blogu.

Na zdjęciach widać bardzo niewielką część Maminej kolekcji. Motyw motyla na pewno jeszcze zagości na moich zdjęciach.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Agnieszka.

twórczo.

2009-09-20T15:08:00.005+02:00

Ostatnio energii mam aż nadto. Spowodowała ona wyż twórczy. Przerobiłam 9kg śliwek ( wiem, to mało, ale nie chcę zapychać szafy jednym rodzajem przetworów ). Uznałam, że potrzebuję w jakiś sposób ozdobić słoiczki. Niestety etykietki nie wychodziły tak, jak chciałam, więc ozdobiłam wieczka. Wycieczka do szmateksu okazała się bardzo owocna. Wróciłam z lnianą, cieniutką bluzeczką za 2zł i już słoiczki nabrały jesiennego charakteru. Przyznam, że zupełnie nie do tego chciałam wykorzystać materiał w listki, ale tak mi się jakoś dopasowało. W końcu śliweczki są esencją jesieni.

Nie tak dawno pisałam, że Mama zrobi mi kurs szycia na maszynie. Tak się niestety złożyło, że miałam pełno swoich spraw, Mama przygotowywała się do wyjazdu i jakoś nauka do skutku nie doszła.
Jako że jestem jednak strasznie uparta, chciałam koniecznie coś uszyć, usiadłam wczoraj z instrukcją obsługi maszyny przed nosem i... Gdyby ktoś urządził zawody w szyciu woreczków na maszynie, na czas, z pewnością zajęłabym ostatnie miejsce. Rozpracowanie naszego Łucznika zajęło mi kilka godzin. A może nie tyle rozpracowanie maszyny, co sprawdzenie jak to będzie, kiedy zszyję tu czy tam. Muszę przyznać, że dwa woreczki niestety w czasie pracy przestały się nadawać do czegokolwiek. Po prostu zszywałam nie w takiej kolejności jak trzeba, coś było zupełnie krzywe itd. Jednak w końcu, w pocie czoła, powstał mój pierwszy woreczek. Zrobiłam go z naturalnego lnu, doszyłam bawełnianą koronkę. Przyznam, że pękam z dumy, bo SAMA nauczyłam się szyć ( choć właściwie powiedzieć, że umiem szyć na maszynie, to za dużo ). Woreczek jest w 100% moją pracą. Nikt nawet go nie dotknął, nie podpowiedział. Jestem baaardzo szczęśliwa!

Całuję Was serdecznie,
Agnieszka.

spontaniczna miłość.

2009-09-18T15:36:00.002+02:00

Dziś miałam chwilę dla siebie. Odwiedziłam Stary Browar i... wpadłam po uszy. Weszłam pooglądać cudowności w Zarze Home. Na stoliczku leżały one...

Musiałam je kupić, bo nie potrafiłabym wyjść bez nich. Są cudowne, takie jakby lekko przetarte, niesamowicie śliczne i delikatne. Póki co będą grzecznie czekały na swoją kolej, ale ja będę spokojna, że mam coś, co bardzo mi się podoba i nie jest kupione z musu.

Ah, cudowny mam dziś dzień!

jesień!

2009-09-17T10:32:00.004+02:00

Jest już na pewno. Czuję ją przez skórę! Wszędzie widzę wrzosy, poranki są zimne, za oknem powietrze aż ciężkie od jesiennych zapachów. Nasz balkon także lubi jesień. Tydzień temu przystroiłam go w białe wrzosy. Chyba te białe właśnie są najpiękniejsze. A może to po prostu zmęczenie wszechobecnym kolorem? Tata dziś przywiózł naszego Łucznika - wieczorem mam nadzieję zostanę poinstruowana jak się na nim szyje. Mam kilka projektów pospinanych szpilkami, które tylko czekają na pozszywanie i zdjęcia. Mam nadzieję, że dzień obfitował będzie we wszelkiego rodzaju prace twórcze.
Ach, powiem Wam, że dawno nic nie sprawiało mi takiej frajdy - tworzenie serduszek, woreczków jest cudowne! A w tle pachną mi śliwki... Oszalałam i robię powidła. Taki trochę miszmasz dziś, ale zaabsorbowana jestem tysiącem spraw, milion rzeczy robię naraz. Ale cóż poradzić, kiedy mam tyyyle energi?

fotopasja.

2009-09-10T10:57:00.003+02:00

Uwielbiam fotografię. Daje tak wiele możliwości, uczy patrzenia na świat trochę inaczej. Niesamowicie klimatyczne Pożyczyłam je do małej sesji, bo miałam ochotę na zdjęcia w b&w. Takie przedmioty mają dusze - każdy z nich kiedyś komuś służył, utrwalał na kliszach piękne chwile. Teraz dostojnie odpoczywają na półce i cieszą nasze oczy - są naprawdę piękne.

Powoli, powoli kończę też kolejne handmade'owe serduszko z lnu i koronki. Niedługo być może pokażę, co udało mi się wykombinować.
Pozdrawiam Was serdecznie w ten ciepły i słoneczny jesienny już dzień.